Понекогаш глумам дека сѐ е во ред…

Loading...

Понекогаш се заплеткувам во моите обврски па заборавам колку ми недостасуваш. Понекогаш толку добро глумам дека сум силна и груба, па заборавам како порано ме болеа деновите без тебе.
Понекогаш се убедувам дека се помирив со тоа дека така мораше да биде.
Понекогаш се преправам дека сето тоа добро го поднесувам. И тогаш, од никаде-некаде ќе се појави твоја слика.
Тогаш пред очи ми блеснува некое сеќавање на мене и тебе.
И бојата на твојот глас. Или сјајот на твоите заби.
Понекогаш разговарам со тебе и ми изгледа како да ми одговараш иако ништо не се слуша.
Тие денови се како некој одеднаш да те удрил во стомак па остануваш без воздух. Се гушиш и те боли.


Понекогаш заборавам колку те сакав.
Понекогаш заборавам дека и ти мене ме сакаше.
Понекогаш ми изгледа како отсекогаш да сум била сама. И дека морав да бидам сама.
Понекогаш гледам слики од среќни луѓе па помислувам колку ми беше мене потребно да научам како е да се биде среќен.
Понекогаш ти се лутам затоа што мислам дека можеше подобро, а не го направи тоа.
Понекогаш се чувствувам како да сум те заборавила.
Понекогаш те сонувам… тогаш имам чувство дека умирам.
Понекогаш се лутам на луѓето кои не умеат да ги прегрнуваат и бакнуваат луѓето кои ги сакаат.
Дали тие знаат дека јас би го дала целиот мој свет само уште еднаш да те прегрнам и уште еднаш да почувствувам како е да се чувствуваш безбедно?
Не знаат…
Дали знаат на какви глупости го трошиме времето, а би можеле да се сакаме. И да се прегрнуваме. Да се заштитуваме. Кога сѐ ќе помине, доцна е.
Предоцна е да мафташ со рацете низ воздухот кога нема никој наспроти тебе. Предоцна е со погледот да бараш некој кој нема да се појави. Предоцна е да вриштиш на празна соба.
Немојте да губите време на празни чекори. На лажни насмевки. Не губете време покрај оние кои не ве заслужуваат.
Понекогаш мислев дека сонувам и дека ќе се разбудам, а не излезе така.
Понекогаш се убедувам дека ми недостасуваш малку помалку, само за да можам да живеам.

loading...
Loading...