Министерот за внатрешни работи беше гостин во емисијата „Неиспирчано“ и во таа пригода зборуваше за своето детство и студентските денови.
По петти октомври , кога се чинеше дека партијата е засекогаш изгубена, тој успеа да ја преобликува, модернизира и повторно да ја направи релевантна, без да го промени нејзиното потекло, јазик и место во општеството. Така, тој го зачува континуитетот во нападнато време. Таа политичка партија не беше создадена случајно, започна со просек од 10,0, а тие десетици продолжија со години стаж на високи позиции.
Тој помина осум години во Министерството за внатрешни работи во два мандата, а еднаш беше и премиер. Две години беше на чело на Народното собрание, каде што политиката е најгласна и најтешка за контрола. Неговите критичари честопати признаваат едно, дека без оглед на разликите во ставовите, тие имаат работа со еден од најискусните политички кадри што ги има Србија.
Гост во емисијата „ Нераскажани “ со Јелена Пејовиќ беше министерот за внатрешни работи Ивица Дачиќ . Тој дошол во Белград во 1985 година од Житорад, каде што пораснал:
– Потекнувам од сиромашно семејство од средната класа. Татко ми беше милиционер, тоа беше гордост во мојот крај. Тогаш сите аплицираа. Во Јужна Србија, дури и денес, многу кандидати аплицираат за работа во полицијата и војската. Потоа тој ја прими службата и беше распореден во Призрен, каде што сум роден, на 1 јануари 1966 година. Потоа сакаа да ме крстат Новак затоа што сум роден на Нова Година . Но, мајката инсистираше на името Ивица, нешто ѝ се допаѓаше во него. ѝ се допаѓаше – вели Дачиќ и додава:
– По 6 месеци, татко ми доби команда и се врати во Топлица. Јас не сум од Житораѓе, татко ми е од селото Претресње, во близина на Блац, а мајка ми е од селото Горње Здравиње, во близина на Прокупље. Интересно е и тоа што семејството на Зоран Ѓинѓиќ било од соседно село, а презимето на баба ми било Ѓинѓиќ.
Најдобриот студент
Тој бил крстен на 6 месеци во социјалистичкиот систем, и како што вели, иако не му било дозволено, зависело од семејството:
– Веќе бев во весник на 5 години, веќе ме интересираше сè на таа возраст. Текстот „Енциклопедија во кратки панталони“ и мојата фотографија се појавија во весникот. Од мал ме интересираше јавниот живот, политиката и медиумите – рече Дачиќ.
Ивица Дачиќ
Од основањето на Факултетот за политички науки, Ивица Дачиќ продолжува да биде најдобар студент со просек од 10,0:
– Тоа е добрата страна на еден систем кој не беше демократски, тој систем отвораше можности за сите луѓе, без оглед на социјалниот статус и потеклото. Секој имаше еднаква шанса да успее во животот. Јас ја искористив . Имавме една плата дома и двајца студенти, беше невозможно да се финансира . Во тоа време не се плаќаше. Образованието беше бесплатно. Студентскиот живот го поминав во студентски дом и можам да кажам дека сум дете на социјализмот . Немав никаква врска, сè правев сам – вели Дачиќ.
Транзиција кон повеќепартиски систем
Во времето на падот на социјализмот и почетокот на повеќепартискиот систем, Ивица Дачиќ бил примен во Сојузот на комунисти, и тој вели дека тоа тогаш било голема чест:
– Денес, секој може да биде член на партијата, а тогаш комисијата ве проверуваше. Кај комунистите имаше повеќе демократија отколку што има денес во партиите. Во социјализмот владееше непартиски систем, и се сеќавам дека имаше жестока дебата дали ќе се воведе повеќепартиски систем или не. Излегов со тој предлог и не беше многу пријатен – вели Дачиќ и додава:
Ивица Дачиќ
– Ме нападнаа затоа што се залагав за повеќепартиски систем. Се сеќавам дека Мира Марковиќ еднаш излезе да ми каже дека ги навредувам партизаните. Бев млада и можеби малку поостра. Мира Марковиќ не ми се лутеше, бидејќи никогаш не ме поддржуваше, туку им се лутеше на оние што ги поддржуваше. По петти октомври, ми даде список на луѓе во Москва за кои смета дека се предавници и дека не треба да им помагам во животот ако сакам да му се одмаздам на Милошевиќ.
Иако многумина беа против тоа, Слободан Милошевиќ го прифати и донесе одлука да ги обедини Социјалистичкиот сојуз и Комунистичкиот сојуз во социјалистите:
– Тој можеше да види како стојат работите, можеби дури и не ме слушаше, но ги разбираше тие идеи и дека ова е единствениот начин комунистичкиот сојуз да преживее. Обично професорите беа на чело на партиските организации на универзитетот, а јас се кандидирав против професорите. Професорот и јас потоа добивавме ист број гласови. Слободан Милошевиќ ни ја отвори вратата – вели Дачиќ.
The post „ЖИВЕЕВ ВО СИРОМАШТИЈА, ИМАВМЕ ЕДНА ПЛАТА ДОМА!“ Ивица Дачиќ за растењето: Од мал ме интересираше политиката, бев дете на социјализмот! appeared first on Во Центар.
