Суптилните промени во навиките на одење, како што е намаленото замавнување со рацете, би можеле да укажуваат на развој на Паркинсонова болест речиси седум години пред официјално да се дијагностицира некоја личност, според студијата на научници од Универзитетот во Нов Јужен Велс во Сиднеј, кои анализирале податоци собрани од сензори што се носат на зглобот, објавува ScienceAlert.
Паркинсоновата болест е невродегенеративно нарушување предизвикано од постепено губење на нервните клетки во мозокот кои произведуваат допамин, невротрансмитер важен за контрола на движењето. Со намалувањето на неговите нивоа, може да се појават забавени движења, мускулна вкочанетост и проблеми со координацијата. Промените што може да се забележат дури и за време на нормално одење вклучуваат намалување на природното движење на рацете.
Анализирани податоци од повеќе од 73.000 луѓе
Истражувањето го воделе Пауло Пеличиони и Софи Волер од Универзитетот во Нов Јужен Велс, а користеле податоци од UK Biobank, голем долгорочен здравствен проект.
Повеќе од 100.000 волонтери носеа сензори за движење на зглобот седум дена како дел од проектот. Истражувачите анализираа употребливи записи од 73.413 учесници и ги следеа нивните здравствени податоци до десет години. Во тој период, кај 314 лица беше дијагностицирана Паркинсонова болест.
За анализата, тие ја користеа програмата Watch Walk, која извлече податоци за одење од записите на сензорите, вклучувајќи го бројот на чекори, брзината на движење, регуларноста на чекорите и движењата на рацете.
Промените беа забележани речиси седум години пред дијагнозата
Резултатите покажаа дека луѓето на кои им е дијагностицирана Паркинсонова болест во рок од 40 месеци од носењето на сензорот, во просек правеле околу 4.000 чекори дневно. Учесниците на кои не им е дијагностицирана болеста за време на следењето направиле околу 6.400 чекори.
Разлики беа забележани и во брзината на одење, ритамот на чекорење и времето поминато во континуирано одење. Луѓето кои беа дијагностицирани подоцна во просек одеа побавно и имаа различен модел на одење.
Разликата во движењата на рацете беше особено впечатлива. Луѓето кои подоцна развија Паркинсонова болест поминуваа помалку време природно замавнувајќи ги рацете додека одеа. Оваа разлика беше видлива дури и на скенирањата направени речиси седум години пред дијагнозата.
Можат ли сензорите да помогнат во раното откривање на болести?
Истражувањето сугерира дека уредите за следење на движењето, како што се сензорите во паметните часовници, во иднина би можеле да помогнат во идентификувањето на раните промени поврзани со Паркинсоновата болест.
Ваквите податоци би можеле да бидат корисни и при изборот на учесници за клинички испитувања на терапии насочени кон забавување на прогресијата на болеста.
Сепак, истражувачите предупредуваат дека резултатите не значат дека одењето може да предвиди дали поединецот ќе развие Паркинсонова болест. Разликите што се забележани се однесуваат на споредби на поголеми групи луѓе, а одењето може да биде засегнато и од болка, лекови и други здравствени состојби.
Дополнително ограничување на студијата е тоа што учесниците ги носеле сензорите само еден период, па затоа научниците не можеле точно да утврдат кога почнале да се случуваат промените во одењето.
Студијата е објавена во Journal of Neural Transmission. Тројцата автори изјавија дека имаат договор со SpaceTalk Inc. за комерцијализација на алгоритмот Watch Walk, што би можело да генерира авторски права. Истражувачките групи можат да го користат алгоритмот бесплатно.
