Секое утро во шест часот, десетгодишната Рафиф и нејзиниот помлад брат ги облекуваат своите кафеави униформи и се подготвуваат за училиште во Јемен.
Иако со нетрпение очекува да се сретне со своите пријатели и соученици по математика, арапски јазик и веронаука, нејзиното патување до училницата носи опасности што ги надминуваат вообичаените стравови на нејзините врсници ширум светот.
Нејзиното училиште во Таиз, град во југозападен Јемен, е сместено на планинска падина на самиот раб на долина што служи како „ничија земја“ – жестоко оспорена фронтова линија во граѓанската војна меѓу силите што ја поддржуваат меѓународно признатата влада на Јемен и бунтовниците Хути, поддржани од Иран.
Од едната страна на училишната зграда е територијата под контрола на владините сили, додека од другата страна се снајперските позиции на Хуту.
Куќата на Рафиф се наоѓа подалеку по планината. Секое одење до час значи долго пешачење по угорницата – со грб свртен директно кон снајперистите.
И покрај нејзиниот постојан страв, одењето на училиште е нејзината единствена шанса да излезе од дома и да се дружи со врсниците. Нејзините родители ѝ дозволуваат да излегува само за да се школува, надевајќи се дека ќе има шанса за подобар живот. Сонот на Рафиф е еден ден да стане доктор.
Според податоците на УНИЦЕФ, околу 3,2 милиони деца во Јемен не оделе на училиште дури ни пред најновата ескалација на конфликтот. Од почетокот на војната во 2014 година, илјадници деца се убиени или осакатени, додека илјадници други се регрутирани во вооружени формации на двете страни.
Семејството на десетгодишно девојче избегало во Таиз пред девет години од крајбрежниот град Худајда, барајќи засолниште од конфликтот. Сепак, војната ги стигнала на нивната нова адреса.
Пред две години, минофрлачка граната експлодираше токму пред нивниот дом.
Конфликтите во Таиз се разгореа дополнително во последните денови. Хутите го пресекоа виталниот пат за снабдување што го поврзува Таиз со Аден, ставајќи го градот под вистинска опсада.
Мештаните отворено стравуваат дека градот би можел да падне под целосна контрола на бунтовниците во секој момент.
Во исто време, опасноста стана дел од секојдневната рутина и за наставниците. Абдел Ракиб ал-Обаиди, 45, еден од наставниците во училиштето на Рафиф, покажува воени кампови и снајперски позиции јасно видливи од покривот на училиштето.
„Ситуацијата може да експлодира во секој момент додека седиме во училницата, спиеме или одиме по улицата. Не знаеме што ќе донесе утрешниот ден“, објаснува Абдел Ракиб, додавајќи дека самата училишна зграда веќе била цел на огнено оружје.
Дека фронтовската линија во Таиз не ги поштедува најмладите, потврдува и сцената од блиската болница Ал-Рауда, каде што беа однесени тешко повредени деца по неодамнешниот минофрлачки напад.
Надвор од одделението за интензивна нега, медицинскиот персонал држеше мали беж гумени сандали испрскани со крв. Тие му припаѓаа на тригодишното момче Ахмед, кое почина откако минофрлачка граната погоди автосервис.
Додека борбите околу Таиз продолжуваат без знаци на прекин на огнот, децата како Рафиф продолжуваат да ги облекуваат своите униформи секое утро, свесни дека секој чекор кон училиште може да им биде последен.
The post „Се плашам, но сакам да учам“: Десетгодишно девојче секојдневно го ризикува својот живот одејќи на училиште во Јемен appeared first on Во Центар.
