Многу родители веруваат дека строгите правила и ригидните рутини се единствениот начин за дисциплинирање, почитување и успех на нивните деца. Но, се поставува прашањето – што ако нивните методи не ги дадат посакуваните резултати?
Психологот Дијана Бомринд го истражувала воспитувањето на децата во екстремно строги семејства уште во шеесеттите години од минатиот век, а нејзините резултати се загрижувачки .
Студијата покажа дека децата воспитани под авторитарен стил на родителство растат во послушни, но внатрешно тие остануваат во емоционален конфликт. Издвоени се на однесување што таквите деца често ги пренесуваат во зрелоста три вообичаени модели .
Постојана потрага по одобрување
Децата кои растат во средина на строга контрола учат да следат инструкции наместо да размислуваат сами. Како возрасни, тие можат добро да се снајдат во структурирани групи. Сепак, им недостасуваат лидерски вештини и самодоверба . Понекогаш тие стануваат луѓе кои се обидуваат да им угодат на сите, постојано барајќи потврда за својата вредност од другите.
Тешкотии во отвореното изразување
Во претерано строгите семејства, комуникацијата е често еднонасочна – родителите разговараат, а децата слушаат. Со текот на времето, децата престануваат да изразуваат несогласување и свои мислења бидејќи се плашат од казна. Во зрелоста, таквите лица може да имаат големи тешкотии со изразувањето чувства , поставувањето граници, па дури и решавањето конфликти.
Недостаток на емоционална поддршка
Една од најдлабоките последици од строгото воспитување е чувството на емоционална осаменост . Детето може да има материјално богатство, но не и поддршка. Кога емоционалната поддршка е отсутна во детството, лицето почнува да ја бара на други места. Некои може да станат премногу зависни од своите партнери во врската , додека други може постојано да бараат внимание и потврда за да се чувствуваат исполнето.
Строгото воспитување на децата остава долготрајни последици
Строгото воспитување постигнува послушност, но на децата им недостасува емоционалната сигурност што им е очајно потребна. Таквите деца ретко растат во емоционално стабилни личности . Кога ќе пораснат, тие често се вознемирени, несигурни, немаат силно чувство за идентитет и имаат тешкотии да им веруваат на другите луѓе.
Родителите треба да разберат дека емоционалната безбедност е подеднакво важна како и дисциплината. Децата не стануваат емоционално силни затоа што се контролирани, туку затоа што се чувствуваат доволно безбедно да се изразат себеси.
Што значи да се биде „премногу строг“ родител?
Не е проблем што родителот сака дисциплинирано дете. Проблемот се јавува кога децата се воспитуваат да се плашат од своите родители, бидејќи стравот и почитта не се исто . Некои од знаците на премногу строго родителство се:
Родители кои не му дозволуваат на детето да поставува прашања или да изразува несогласување.
Родители кои секоја грешка на своето дете ја третираат како прекршок што заслужува казна.
Родители кои редовно ги отфрлаат емоционалните потреби на своето дете, како што се тагата или плачењето, користејќи груби фрази.
Родители кои постојано ги следат и управуваат пријателствата и активностите на своето дете.
Родители кои очекуваат само високи оценки и никогаш не ги фалат напорите на своето дете.
Родители кои постојано го критикуваат своето дете, но никогаш не покажуваат нежност или пофалби.
На крајот на краиштата, здравото воспитување не подразбира целосно отфрлање на дисциплината . Станува збор за воспоставување рамнотежа помеѓу дисциплината од една страна и емоционалната топлина, комуникација и доверба од друга страна.
The post Што се случува со децата на претерано строги родители? Резултатите од истражувањето се загрижувачки appeared first on Во Центар.
Пронајдете не на следниве мрежи:
