Смеењето е едно од оние искуства што луѓето ги споделуваат преку културни граници, возраст или јазик.
Но, зошто кога ќе чуеме некого да се смее, имаме тенденција да го правиме истото? Дали е тоа само социјално однесување или постои подлабока или дури и невролошка основа зошто смеењето се шири?
Кога се смееме, нашите мозоци ослободуваат коктел од хемикалии што предизвикуваат добро расположение, кои имаат и краткорочни и долгорочни придобивки за нашето физичко и ментално здравје.
Примарниот невротрансмитер вклучен во искуството со смеење е допаминот. Други мозочни хемикалии што се ослободуваат за време на смеењето вклучуваат ендорфини (кои ја ублажуваат болката), серотонин (кој го подобрува расположението) и окситоцин (кој промовира поврзување и наклонетост). Научните истражувања покажуваат дека кога ќе чуеме некого да се смее, одредени делови од нашиот мозок, вклучувајќи ги и оние поврзани со движењата на мускулите на лицето, реагираат речиси автоматски. Ова значи дека нашиот мозок често нè поттикнува самите да почнеме да се смееме, дури и без да го сфатиме тоа. Овој феномен се објаснува со „огледални неврони“, кои нè охрабруваат несвесно да ги имитираме емоциите на другите луѓе.
Исто така е интересно што смеата е заразна преку звук – дури и ако не го разбираме јазикот или контекстот, самиот звук на смеата може да нè насмее. Значи, следниот пат кога ќе чуете нечија искрена смеа, има голема шанса и самите да се насмеете!
Пронајдете не на следниве мрежи:
