Со децении, астрономите дебатираат дали судбината на Земјата е неразделно поврзана со судбината на Сонцето. Кога ѕвездата ќе остане без водородно гориво за околу пет милијарди години, таа ќе се прошири во црвен џин доволно голем за да ги проголта Меркур и Венера, а неколку студии сугерираат дека ќе ја проголта и Земјата. Сепак, новите истражувања сугерираат дека нашата планета има поголеми шанси да го избегне тој огнен крај отколку што се мислеше претходно.
Користејќи ажурирани модели кои покажуваат како ѕвездите во подоцнежниот живот комуницираат со нивните планети, истражувачите откриле дека гравитационите сили што ја влечат Земјата кон Сонцето што се шири се послаби отколку што предвидуваа претходните модели. Ова би ѝ дало на планетата повеќе време постепено да се оддалечува додека Сонцето што умира ги отфрла своите надворешни слоеви во вселената, потенцијално избегнувајќи да биде целосно проголтано.
Сепак, ова откритие не го гарантира опстанокот на Земјата. Наместо тоа, истражувачите велат дека најголемата неизвесност повеќе не е поврзана со силата на гравитационата привлечност на Сонцето во ширење, туку со сè уште слабо разбраното прашање за тоа колку маса ќе изгуби Сонцето за време на последните фази од својата еволуција.
„Најголемата неизвесност повеќе не доаѓа од пресметката на плимните сили, туку од тоа колку маса ќе изгуби идното Сонце. Набљудувањата на џиновските ѕвезди слични на Сонцето моментално укажуваат дека Земјата би можела да преживее, но ни требаат подобри набљудувања пред да бидеме сигурни“, рече водечкиот автор на студијата, Матс Еселдерс, од Институтот за астрономија на Универзитетот КУ Лувен во Белгија.
Кога ѕвезди како Сонцето ќе останат без водород во своите јадра и ќе станат масивни црвени џинови, се јавува еден вид космичка конкуренција помеѓу плимните сили, кои ги влечат планетите навнатре, и губењето на масата на ѕвездата, што ги турка нанадвор. Токму оваа рамнотежа на крајот одредува дали блиските планети ќе бидат проголтани или спасени.
Ова планетарно натпреварување се одвива во две фази. Како што Сонцето се шири, гравитационите плимни сили дејствуваат како суптилна сопирачка, постепено одземајќи ја енергијата од орбитата на Земјата и влечејќи ја планетата навнатре. Во исто време, ѕвездата што умира исфрла огромни количини гас преку моќни ѕвездени ветрови и на крајот губи околу половина од својата маса. Како што Сонцето станува полесно, неговата гравитациона сила слабее, туркајќи ги преживеаните планети во пошироки орбити што би можеле да го удвојат нивното растојание од ѕвездата, според НАСА.
„Судбината на Земјата зависи од деликатната рамнотежа помеѓу овие два ефекти. Ако плимните сили се доминантни, таа ќе биде проголтана. Ако загубата на маса е доминантна, нашата планета ќе избега во поширока орбита“, се вели во соопштението на Еселдерс.
Сепак, конечната слика сè уште не е јасна. Бидејќи астрономите сè уште не можат прецизно да утврдат колку брзо ѕвездите слични на Сонцето губат маса во последните фази од својот живот, „конечната судбина на Земјата останува неизвесна“, напишаа истражувачите во нов научен труд.
Со вклучување на реалните стапки на губење на маса измерени за ѕвездата L2 Pup, црвен џин оддалечен околу 183 светлосни години, кој служел како модел за идното Сонце поради неговата слична маса, истражувачите потврдија дека Земјата ќе се оддалечува доволно брзо за да избегне да биде проголтана, со што се надминува можноста за преживување во однос на сценариото за уништување, се вели во студијата.
За луѓето, ова откритие нуди повеќе академска утеха отколку практично спасение. Повеќето научници се согласуваат дека како што Сонцето старее, тоа ќе станува потопло и ќе ги „врие“ Земјините океани и ќе ја направи планетата целосно непогодна за живеење за околу милијарда години, долго пред да почне да се шири во црвен џин.
Сепак, дури и ако луѓето повеќе не се тука за да го видат тоа, следењето на конечната судбина на Земјата дава важен увид во тоа како планетарните системи се развиваат како што нивните ѕвезди стареат, рамка за која истражувачите велат дека ќе биде дополнително усовршена со идните набљудувања на умирачки ѕвезди слични на Сонцето.
„Ова ќе ни овозможи да спроведеме популациски студии за еволуцијата на планетарните орбити околу еволуираните ѕвезди и ќе ни помогне подобро да ја разбереме идната еволуција на системот Земја-Сонце“, напишаа истражувачите во трудот.
Студијата беше објавена во јуни во научното списание „Астрономија и астрофизика“.
The post Земјата сè уште би можела да ја преживее смртта на Сонцето appeared first on Во Центар.
