Во најновото и едно од најдолгите интервјуа во емисијата „Во Центар“, Васко Ефтов беше домаќин на човекот кој со децении стоеше зад кормилото на најмоќната медиумска империја во Македонија – Панде Колемишевски. Ова не е само разговор за новинарството; ова е раскажување за „триаголникот на моќта“ кој ја пеглаше иднината на државата во нејзините најкритични години.
Ерата на „Нова Македонија“: Повеќе од обичен весник
Во времето кога се создаваше независна Македонија, НИП „Нова Македонија“ не беше само медиум, туку четвртата власт во државата. Колемишевски раскажува за систем кој имал моќ да носи и менува влади, не преку кликови и социјални мрежи како денес, туку преку сериозни анализи кои го креирале јавното мислење. Влијанието на овој весник било толку големо што дури и во Стејт департментот на САД секојдневно се преведувале коментарите од „Нова Македонија“ за да се креира балканската политика.
Мистеријата на „херојот“ Петар Гошев
Еден од највпечатливите моменти во ова раскажување е враќањето на македонската делегација од последниот конгрес на СКЈ во Белград. Колемишевски открива како Петар Гошев, во тие моменти опишан како колеблив лидер кој не знаел како да постапи по заминувањето на Словенците, бил „претворен“ во национален херој преку ноќ. Во познатиот мотел „Предejане“, новинарската екипа одлучила: наместо да го прикажат како кукавица, ќе го вратат како човекот кој ја „бетонирал“ позицијата на Македонија. „Тоа беше инвестиција во лидер кој требаше да ја води македонската пролет“, наведува Колемишевски.
Како Киро Глигоров стана Претседател: Закулисните игри, „бункерите“ на ВМРО и пресвртот со Дедо Михаил
Патот на Киро Глигоров до претседателската функција не бил ниту случаен, ниту лесен. Тоа било прецизно калкулирана операција на човек кој, според сведоштвото на Панде Колемишевски, размислувал десет потези однапред и поседувал неверојатна самоконтрола.
Враќањето од Белград и „двојната игра“
Глигоров се враќа во Македонија кон крајот на 80-тите години (1988 или 1989) на покана на Петар Гошев, за да работи во Комисијата за економски развој. Иако официјално бил во пензија, тој веднаш почнал да плете мрежа на влијание.
Глигоров играл на два фронта истовремено. Од една страна, соработувал со групата околу Филозофскиот факултет (Цветан Грозданов, Блаже Ристовски, Никола Кљусев), која подготвувала платформи за независност. Од друга страна, одржувал цврста врска со својата „штипска линија“, екипа која Колемишевски ја дефинира како „чисто ВМРО-вска“ (Јордан Мијалков, Ѓорѓи Наумов, Ѓорѓи Ефремов). Оваа стратешка позиционираност му овозможила да биде прифатлив и за старата номенклатура и за новите национални структури.
Медиумската промоција и „дата прес“ анкетите
Пресуден момент за неговата популарност биле серијата интервјуа во весникот „Нова Македонија“. Колемишевски му наложил на Ерол Ризаов да направи серија разговор со Глигоров, кои траеле дури осум продолженија. Иако Глигоров на почетокот скромно велел дека „само сака да и помогне на Македонија“, веќе било јасно дека се подготвува терен за негова кандидатура. Анкетите на „Дата прес“, водени од Цветко Цветковски, покажувале дека Глигоров има драматично повисок рејтинг дури и од тогашната мега-ѕвезда Васил Тупурковски.
Пресвртот со архиепископот Михаил
Најкритичниот момент се случил кога трите тогаш доминантни партии – ВМРО-ДПМНЕ на Љупчо Георгиевски, Петар Гошев и Реформистите на Стојан Андов – неочекувано се договориле за заеднички кандидат: архиепископот Михаил, во тој момент Владиката Михаил (Дедо Михаил).
Колемишевски признава дека токму тој ја „свртел приказната“. „Нова Македонија“ веднаш почнала да објавува фељтон за судењето на Дедо Михаил од 1945 година под обвинение за „Ванчомихајловизам“, што внело целосен раздор во политичките кругови и ја разнишало поддршката за него. На Дедо Михаил му било предочено дека ако сака да биде претседател, ќе мора да ја фрли мантијата, по што неговата кандидатура пропаднала. Овој настан бил пресуден Глигоров засекогаш да ја изгуби довербата во Гошев и Андов.
Патриотскиот говор што го убеди ВМРО
И по елиминацијата на Михаил, изборот на Глигоров во Собранието не поминал од прва. При првото гласање резултатот бил 60 на 60. Тогаш Глигоров ги повикал пратениците на ВМРО-ДПМНЕ во својот дом, односно во куќата на Апостолски.
Според сведоштвото на Владимир Голубовски, Глигоров тогаш им одржал толку жесток македонски и патриотски говор на ВМРО-вски основи, што пратениците биле целосно убедени во неговото национално чувство. Тој го искористил својот „ВМРО-вски набој“ за да ги придобие најтврдите струи во парламентот и конечно да биде избран за прв Претседател на независна Македонија.
Бранко Црвенковски – Холивудски талент во македонската политика
За младиот Бранко Црвенковски, Колемишевски вели дека поседувал талент каков што не видел кај ниеден друг политичар, велејќи дека „ако бил во Холивуд, пет Оскари ќе добиел“. Неговото станување премиер во 1992 година било резултат на низа случајности: Петар Гошев го вратил мандатот бидејќи не сакал да биде „за еднократна употреба“, а Благој Ханџиски се уплашил од одговорноста и одбил. Така, Црвенковски скокнал во премиерската фотелја, поддржан од Колемишевски кој во него гледал единствена енергија способна да му се спротистави на Љупчо Георгиевски.
Триото Глигоров – Црвенковски – Колемишевски
Помеѓу 1988 и 1998 година, сите клучни одлуки за државата се носеле во еден неформален, но моќен триаголник: Киро Глигоров, Бранко Црвенковски и Панде Колемишевски. Колемишевски го опишува Глигоров како човек со неверојатна самоконтрола кој размислувал десет потези однапред. Токму во овој период се воделе битките за името, каде Глигоров бил подготвен да го прифати името Словенска Република Македонија, верувајќи дека тоа ги содржи сите историски и национални елементи, иако знаел дека Албанците тешко би го прифатиле.
Раѓањето на „длабоката држава“ и атентатот
Колемишевски ја дефинира „длабоката држава“ како политика водена од „мангупи“ и нечесни игри зад кулисите. Според него, таа почнува да се раѓа непосредно пред, а особено по атентатот на Киро Глигоров. Тој се присетува на својата последна средба со Глигоров, еден ден пред неговото заминување во Белград. Претседателот бил убеден дека со решавањето на проблемот со Србија, Македонија веќе нема да има непријатели меѓу соседите. Атентатот го скрши тој почетен залет на независноста, а Глигоров, според Колемишевски, подоцна дознал кој бил инспираторот, но таа тајна ја однел со себе.
Проектот за уништување на „Нова Македонија“
Зад падот на овој медиумски гигант, Колемишевски гледа свесно сценарио поддржано од странски служби и домашни политичари како Љубомир Фрчковски. Тој тврди дека весникот „Дневник“ бил проект финансиран од Сорос и германски фондации со единствена цел – економско уништување на „Нова Македонија“ и разбивање на „асномскиот код“ на државата.
Оваа објава е само дел од мозаикот на Панде Колемишевски, кој за првпат отворено говори за тоа како се правела македонската држава, за пријателствата кои станале политички сојузи и за моќта на пишаниот збор која некогаш била посилна од било која партиска војска. За него, кодот на независна Македонија е нераскинливо врзан со „Нова Македонија“ – институцијата која ја запиша историјата во моментот кога таа се случуваше.
Целото интервју погледнете го на следниот линк:
The post Панде Колемишевски го прекина молкот: Како Киро Глигоров стана Претседател на Македонија а Бранко Црвенковски премиер ( Видео ) appeared first on Во Центар.
Пронајдете не на следниве мрежи:
