Сведочејќи за Тито, поранешниот муфтија на Белград, Хамдија Јусуфспахиќ, во едно интервју рече дека „Тито е без сомнение еден од најголемите луѓе родени на овие простори“.
„Таа наша Југославија, пред војната, без сомнение беше земја што имаше сè. Во секој случај, имавме прекрасна земја, но имавме и среќа што имавме еден Тито. Тој е сигурно една од најголемите личности на своето време. Черчил, Сталин и Хитлер мораа да му се поклонат и да му се поклонуваат. Тој ги победи сите“, рече Јусуфспахиќ, зборувајќи за Јосип Броз.
Како што раскажа во едно интервју во 2003 година, се сретнал со Тито неколку пати.
„Го запознав како студент во Каиро. На некој начин, веќе бев формирана личност. Кога се запознавме, имав многу интересна средба со неговите луѓе задолжени за безбедноста. Тие не знаеја дека сум некој што живее во зградата на нашиот конзулат. Случајно, конзулот излегол некаде и ми ги оставил сите клучеви. Кога дојде шефот на обезбедувањето на Тито, праша за мене. Ме праша дали познавам еден студент по име Хамдија Јусуфспахиќ. Му реков дека го познавам. Откако конзулот му ја објасни целата ситуација“, рече Јусуфспахиќ.
Како што рече, требало да полага испит тој ден.
„Заминав рано, поминав и се вратив на време пред Тито да пристигне со воз од Александрија. Еден ден Тито дојде во нашиот клуб на Југословени и праша – деца, кој од вас зборува арапски. Јас – одговорив. Во тоа време бев единствениот од младите што зборуваше добро арапски. Тито ни рече дека треба да го научиме арпски бидејќи арапски е јазикот – јазикот на иднината“, рече тој.
Во 1967 година, тој се сретнал со сите арапски амбасадори во Југославија. Според него, сите биле среќни, тој бил вистински муфтија и сите го поканиле на ифтар.
„Така Тито дознал од разузнавачката служба дека меѓу дипломатите има еден со турбан, кој е секогаш таму, и кого го повикуваат сите амбасадори, чија жена е Арапка, а тој е Југословен. И Тито побарал да го види“, рекол Јусуфспаиќ.
Тој истакнува дека 1968 година била една од најтешките повоени години во времето на Тито – студентите демонстрирале, Русите влегле во Чехословачка…
„Па, кога студентите демонстрираа тука, многумина помислија дека бидејќи штотуку дојдов од странство, а имаше многу арапски студенти, можеби сум еден од оние студенти што ги организираа тие демонстрации. Бев против тие демонстрации, но беше потребно да се биде мудар и беше потребно да се извлечат тие многу студенти од демонстрациите. Во петокот ги повикав сите муслимански студенти во џамијата да се повлечат од демонстрациите, да одат во библиотеките и училниците. И слушам дека многумина ме слушаа“, рече тој.
Следниот ден добил покана да оди кај претседателот на републиката.
„Претседател на Централниот комитет на СК на Србија беше Петар Стамболиќ. Не знаев зошто ме викаат, но Тито всушност сакаше да ми се заблагодари. Слушнав дека во Централниот комитет ја слушале мојата музика од џамијата. Петар Стамболиќ му предложи на Тито да ми дадат малку слободно време.“
– Господине претседателе, ако ме издвоите, повеќе нема да можам да зборувам. Ќе речат дека зборувам во име на редот… Ако ви треба ред, дајте ѝ го на мојата вера, бидејќи тоа го кажав, бидејќи тоа ме учи мојата вера.“
Сепак, како што рече, станал вистински пријател со Тито на приемот на 29 ноември 1968 година. Приемот бил во Федеративната палата. Претставниците на верските заедници ги предводел Неговата Светост Патријархот Герман.
„Се качивме горе и прв отиде Герман, по него римокатоличкиот надбискуп, потоа јас, а потоа и протојерејот Смиљаниќ. Бев изненаден кога патријархот Герман клекна, му ја бакна раката на Тито и му го честиташе празникот. Не го видов тоа во тој момент. Надбискупот Букатко го направи истото. Јас ниту клекнав, ниту ја бакнав раката, туку го поздравив и му го честитав празникот на претседателот Тито “, рече Јусуфспахиќ.
Во еден момент, Тито требаше да наздрави.
„Ја крена чашата, но виде дека никој од нас нема чаша, па му ја даде чашата на патријархот Герман, потоа ја зеде другата и му ја даде на Букатка, а јас реков, сега сум сигурен дека и мене ќе ми се повраќа. И подобро да земам бисквит и да кажам – да живее, другар Тито.“Тој подаде чаша, а јас, знаејќи дека е забрането, не ја зедов чашата. Тој ја држеше испружената рака некое време, и се сетив дека тој беше зад мене, прота Смиљаниќ, а јас реков – отец прота, ова е за тебе, јас не пијам алкохол. Прота ја зеде чашата и ја спаси ситуацијата“, рече тој.
Од другата страна на масата беа претставници на дипломатскиот кор. Доајенот на дипломатскиот кор, Сами Сакар, тогашен ирачки амбасадор, ги крена рацете и му честиташе на Хамдија за неговата тешка голгота.
„И се испотив бидејќи ми беше срам што не ми беше дозволено да ја земам чашата, а не ми беше дозволено според верските прописи.Букатко ми вели – Па, можеше да ја земеш, Бог немаше да се налути на тебе, ја виде твојата ситуација. И патријархот Герман ми го кажа истото.“
– Да, Бог знае, но официјално сум слободен. Воопшто не можев да го поднесам тоа, им одговорив“
Како што забележа по Хамди, сите веќе се покајаа за него и сите мислеа дека дефинитивно завршил со големите приеми.
„Потоа, протоколски нè поканија во црногорскиот салон. Јавно ме оплакуваа таму, на сите би им било жал што се случило нешто такво. И за половина час, Тито се појави со Јованка, Мика Шпиљак и Владимир Поповиќ и веднаш ми рече: „Млади ефенди, одбиј ја чашата на претседателот на земјата“, рече тој.
Хамдија скокна на нозе и му рече на Тито дека „никогаш не може да го направи тоа зло“ и дека тоа е да добие нешто од раката на Броз што Бог му забранува да го направи.
„Никој не би ме обвинил бидејќи сум млад функционер, но можеби ќе речат – Погледнете, Тито, тиранинот, го принудува оџата јавно да ја погази верата. И тоа не беше вашата цел, господине претседателе. Знам дека сакавте само да нè израмните, но другите нема да го разберат тоа. Ако протоколот беше погрешен што не ви кажа дека не пијам алкохол, не требаше да погрешам кон вас. Да не бевте вие, немаше да нè има. Се однесував така од љубов кон вас“, рече тој.
Потоа Тито си се обрати со зборовите – Па, такви се муслиманите. Најчистите, најљубезните, најлојалните, најчесните, никогаш немавме никакви проблеми со муслиманите. Хамдија му рече дека муслиманите никогаш нема да го заборават тоа и дека Тито никогаш нема да има проблеми со муслиманите.
„И ако никој не е со вас, муслиманите секогаш ќе останат со вас“, рече Јусуфспахиќ.
Потоа Тито го постави Хамдија до него од десно, патријархот од левата страна, а Јусуфспахиќ седна меѓу Тито и Јованка Броз. Потоа, како што вели Тито, си се обрати со убави зборови и се извини. Тогаш станавме пријатели.
ТИТО БЕШЕ ПОГРЕБАН КАКО МУСЛИМАН?!
Хамдија Јусуфспахиќ, исто така, сведочеше дека на погребот на Тито, секретарката на Броз му пришла да го поздрави, а потоа му рекла:
– Честитки.
– Зошто ми честиташ, брате? Еден човек умре, зошто ми честиташ?
– Тој умре со твојата вера!
– Што?
– Во твојата вера. Тој умре читајќи го Куранот. Го прочита Куранот по трет пат.
Откако муфтијата и амбасадорот ја потпишаа книгата на жалост, секретарката Бадурина им рече:
– Ќе видите кога ќе биде погребан. На надгробната плоча ќе бидат само името и презимето, годината на раѓање и годината на смртта, бидејќи така се погребуваат муслиманите.
Муфтијата тврди дека Бадурина му открила дека во последните денови од животот на Тито, на масата до неговиот болнички кревет во Клиничкиот болнички центар во Љубљана, имало само една книга – превод на Куранот.
The post ТИТО ПОЧИНА КАКО МУСЛИМАН! Шокантно сведоштво од 2003 година – Броз ја подава раката, а јас се потам затоа што не можам да го поднесам тоа! appeared first on Во Центар.
