Додека градот спие, мислите се будат – ноќта е најискрениот сојузник што ни открива без бучава она што денот упорно го крие.

Има нешто посебно во ноќта. Кога светот ќе замолчи, телефоните ќе замолчат, а обврските ќе исчезнат од вид, ние остануваме сами со себе. Без улоги, без очекувања, без потреба да бидеме во ред. Тогаш, во доцните часови, доаѓаат мислите што денот не ги дозволува.

Ноќта не бара одговори – ги вади. Во тишината, сè што сме потиснале во текот на денот излегува на површина: сомнежи, желби, стравови, вистини што не сме сакале да ги признаеме. Нема бучава што ќе ги удави, нема обврски што ќе ги тргнат настрана.

Осаменоста ноќе има поинаква тежина. Тоа не е осаменост, туку простор во кој конечно можеме да се слушнеме себеси. Тогаш сфаќаме кој ни недостига, што нè мачи, каде сме се изгубиле и што всушност нè прави среќни. Ноќта често поставува прашања што денот никогаш нема време да ги постави.

Доцните часови имаат моќ да ги разбијат илузиите. Во темнината, без публика, престануваме да дејствуваме. Стануваме поискрени со себе од кога било. Затоа ноќните одлуки често се тешки, но и најточни – затоа што доаѓаат од место на целосна вистина.

Не е случајно што тогаш се раѓаат најдлабоките мисли, најубавите реченици и најискрените признанија. Ноќта не нè осудува, не нè брза ниту нè прекинува. Таа само слуша. Затоа ноќта е наш најискреен сојузник. Затоа што само кога сè е тивко, разбираме што нè боли, што сакаме и кои сме кога никој не гледа.

Пронајдете не на следниве мрежи:

• 
• 
• 
• 
• 
•