Постои племе во Афика каде датумот на раѓање на детето не се смета од денот кога дошло на свет, ниту пак од моментот кога е зачнато туку кога детето било мисла во умот на мајката. И кога жената ќе одлучи да има дете, таа оди и седнува под дрво сама, и слуша додека не слушне песна од детето кое сака да дојде.
Кога ќе ја слушне таа песна, се враќа кај мажот кој ќе биде татко на детето, па и тој ја учи песната. Па така додека водат љубов, некое време ја пеат песната на детето и на некој начин го повикуваат.
Кога ќе затрудни, мајката ги учи бабите односно сите стари жени во селото на песната на детето, за тоа кога ќе се роди тие треба да ја пеат таа песна за добредојде. Подоцна додека расне, и другите селани ја учат песната. Ако детето падне и се повреди некој мора да му ја отпее. Но, и кога детето ќе направи нешто прекрасно, сите ја пеат песната.
А ако направи некое злосторство во текот на животот, го повикуваат на среде село и сите селани прават круг околу него и започнуваат со пеење.
Племето смета дека антисоцијалното однесување не е казна, туку љубовта и потсетувањето на идентитетот. Кога ќе ја препознаете својата песна, немата желба ни потреба да направите нешто што ќе повреди некој друг.
Не морате да пораснете во афричко племе кое ќе ви ја пее животната песна, затоа што животот ве потсетува кога сте во склад со самите себе, а кога не сте. Кога сте добри тогаш работите во согласност со вашата песна. На крајот сите ја препознаваме нашата песна и треба да ја пееме добро.
Можеби малку треперите во овој момент, но тоа им се случува и на најдобрите пејачи.
И кога жената ќе одлучи да има дете, таа оди и седнува под дрво сама, и слуша додека не слушне песна од детето кое сака да дојде.
Ког
