Израелско-американскиот напад врз Иран и одмаздничките напади од страна на иранската ракетна програма врз американските бази во земјите од Заливот сериозно ги исцрпија залихите на пресретнувачки ракети, кои се трошат премногу брзо и се произведуваат премногу скапо и предолго.
По првите три дена од војната што САД и Израел сè уште ја водат против Иран, бранејќи се од ирански ракети и беспилотни летала, противракетната одбрана на земјите од Заливот испука ракети произведени на почетокот на 2000-тите.
Фотографиите од остатоци од американските ракети „Патриот“ произведени во 2002 година го доведоа во преден план прашањето колку се длабоки залихите на пресретнувачки ракети во земјите од Заливот, Израел и САД, заедно со неизбежната математика на војната и одбраната од иранските ракети.
Земјите од Персискиот Залив, поради нивната транспарентност во одбранбениот сектор, претставуваат многу графички пример за трошоците за одбрана од балистички ракети и беспилотни летала лансирани од Иран.
Според податоците добиени од „Форин полиси“, земјите од Заливот испукале помеѓу 1.900 и 3.000 пресретнувачки ракети во првите 15 дена од војната . Слободна проценка е дека вкупните трошоци за одговорот на земјите од Заливот на лансирањето на повеќе од 2.000 беспилотни летала и крстосувачки и балистички ракети изнесуваат пет милијарди долари.
Од друга страна, ситуацијата не е ништо подобра ниту за Американците, бидејќи според извештајот на Конгресот, во првите шест дена од операцијата „Епски бес“, американските сили лансирале 495 пресретнувачки ракети, кои вкупно чинеле повеќе од 5,4 милијарди долари .
Сепак, борбените авиони, јуришните хеликоптери и другите системи играа клучна улога во одбраната од беспилотни летала, додека пресретнувачите како што се THAAD и Patriot MSE (верзија за антибалистички ракети) беа користени за одбрана од балистички ракети.
Потрошувачката е голема, производството е недоволно
Фазите од израелско-иранската војна покажаа дека американската потрошувачка на пресретнувачки ракети тешко може да го одржи темпото со производствениот капацитет. Истиот однос беше потврден во првите шест дена од американската операција „Епска бес“, за време на која американските разорувачи испалија 83 ракети за пресретнување на балистички ракети од типот SM-3, а годишниот производствен капацитет на овие ракети беше проценет на 60 парчиња годишно.
По 12-дневната војна меѓу Иран и Израел, американските залихи на пресретнувачки ракети достигнаа критично ниско ниво. Американската воена индустрија може да произведе помеѓу 12 и 60 ракети SM-3 од системот Aegis, кои се лансираат од американски воени бродови, секоја година, во зависност од варијациите, секоја чини од 15 до 36 милиони долари. Во првите шест дена од операцијата „Епски бес“, американската морнарица испали 83 ракети SM-3 во сите верзии.
Сличен однос постои и со други ракетни пресретнувачи кои се лансираат во бројки кои се поголеми во споредба со годишното производство. Откако испрати значителни залихи во Украина, но и во Израел по првите ракетни напади од Иран, во ноември компанијата „Локид Мартин“ објави зголемување на годишното производство од 500 на 650 ракети за системот „Патриот“.
Колку ракети за системот „Патриот“ употребија земјите од Заливот во првите три дена од иранските напади, најдобро покажува изјавата на украинскиот претседател Володимир Зеленски, кој рече дека во првите три дена биле употребени над 800 ракети.
Постојат многу причини зошто американската воена индустрија произведува помалку пресретнувачки ракети отколку што троши. По завршувањето на Студената војна, американската воена индустрија во доменот на противракетната одбрана повеќе не добива големи серии нарачки, поради што производството е побавно, но и цената е повисока поради зголеменото аутсорсирање.
Од друга страна, воопшто нема информации за бројот на пресретнувачки ракети лансирани од Израел. Системот за контрола на информациите во земјата за воени информации целосно го оневозможи создавањето дури и груба проценка на бројот на лансирани ракети.
Долгорочно производство
Балистичките ракети испукани од Иран претставуваат значително поедноставно технолошко решение од пресретнувачките ракети. За пресретнувачка ракета произведена од американска и израелска компанија успешно да пресретне иранска балистичка ракета, потребни ѝ се напредни електрооптички сензори, активни радари и бројни уреди што значително ги зголемуваат трошоците за производство.
Едноставно кажано, секоја од пресретнувачките ракети испукани од системот „Патриот“ или „ТХААД“ има сензори во себе кои мора да разликуваат мамки и остатоци во однос на вистинската цел. За да ги исполнат овие задачи, ракетите се опремени со најсовремени чипови и тракери кои овозможуваат прецизен погодок бидејќи сè се случува за неколку секунди со хиперсонични брзини.
Исто така, секоја од ракетите-пресретнувачи за време на својот лет се соочува со екстремни услови на лет, бидејќи пресретнувањата се извршуваат со брзина од над 8 Маха на височини над 100 километри. За ова се потребни посебни материјали од кои е направено телото на ракетата, кои мора да можат да издржат ненадејни маневри при овие брзини, но и да издржат за да не се запалат и самоуништат поради забрзување.
Иран нема ваков проблем во однос на САД бидејќи, за разлика од јавните покани и тендери што мора да се спроведат за секоја набавка за американската војска, иранските ракетни инженери произведуваат балистички и крстосувачки ракети без никакви ограничувања. Од друга страна, во САД, и покрај воените потреби за операции на Блискиот Исток, влијанието на воено-индустрискиот комплекс е огромно. Со оглед на сето погоре наведено, без оглед на исходот од израелско-американската кампања против Иран, нема сомнение дека обновувањето на американската војска по оваа војна ќе биде многу профитабилен бизнис.
The post Зошто американските и израелските пресретнувачки ракети се скапи и се трошат побрзо отколку што се произведуваат? appeared first on Во Центар.
