Јадевте, вашата работа е завршена или сте на пауза, а сепак вашиот ум сè уште талка кон нешто благо – чоколадо, колаче или тој момент „само еден залак“ што ретко запира тука. Она што е интересно не е самата желба, туку нејзината предвидливост. Психологијата сугерира дека овие потреби имаат помалку врска со гладот, а повеќе со тоа како мозокот реагира на стресот, заморот и емоционалниот напор од секојдневниот живот.
Мозокот не бара храна, туку олеснување.
Желбите за слатки често се јавуваат по долги и исцрпувачки периоди, без разлика дали станува збор за ментално напорна работа, емоционални разговори или едноставно прекумерна стимулација. Во такви моменти, мозокот се префрла на друг режим на работа.
Наместо да реагира на глад во класична смисла, тој бара брзо олеснување – нешто што може веднаш да ви го промени расположението. Шеќерот совршено се вклопува тука бидејќи нуди брзо чувство на задоволство и стимулација. Помалку се работи за апетит, а повеќе за потребата од брзо „ресетирање“.
Тивкото влијание на стресот врз желбите
Кога телото е под стрес, ослободува кортизол, хормон кој ни помага да се справиме со притисокот. Сепак, кортизолот може да влијае и на нашиот избор на храна, честопати зголемувајќи ја нашата склоност кон храна што обезбедува брз наплив на енергија. Затоа дури и луѓето кои инаку се свесни за исхраната можат да се најдат во ситуација да посакуваат слатки за време на стресни рокови, емоционални вознемирености или ментално исцрпувачки денови. Тогаш, предизвикувачот не е храната, туку притисокот.
Научено задоволство: Зошто шеќерот ни е емоционално близок
Исто така, постои елемент на научено однесување. Студија од 2005 година објавена во списанието „Неуросајнс“ врз животински модели откри дека шеќерот ги активира допаминските патишта во системот за наградување на мозокот, особено во регион познат како nucleus accumbens, кој е поврзан со чувствата на задоволство и засилување.
Со текот на времето, овој одговор на награда објаснува зошто го поврзуваме шеќерот со удобност и брзо емоционално олеснување. Затоа желбите често се јавуваат во време на досада, стрес или емоционална исцрпеност – кога мозокот бара нешто познато што обезбедува моментална удобност.
Како заморот предизвикува желба за слатки
Сонот, исто така, игра тивка, но важна улога во овој модел. Кога телото е лишено од сон, неговата способност да ги регулира сигналите за енергија и глад слабее. Во таква состојба, мозокот природно се свртува кон извори на брза енергија. Затоа желбата за слатки често е посилна по непроспиени ноќи или прекинат сон.
Емоционален глад наспроти физички глад
Психологијата често прави разлика помеѓу емоционален и физички глад. Физичкиот глад се развива постепено и може да се задоволи со кој било избалансиран оброк. Емоционалниот глад, од друга страна, обично се јавува ненадејно и е поврзан со специфична храна за утеха, најчесто слатки. Шеќерот во многу случаи обезбедува привремено чувство на олеснување или задоволство, предизвикувајќи желбата да се повтори штом ќе помине неговиот ефект.
Ретко е случајна желба; тоа е реактивно однесување. Стресот го зголемува крвниот притисок, заморот ја намалува енергијата, а емоциите создаваат дополнителен стрес. Мозокот реагира на најбрзиот начин што го знае – со посегнување по шеќер.
The post Психологијата вели дека желбата за слатки е поврзана со шема што многу луѓе не ја забележуваат appeared first on Во Центар.
