Во секојдневната комуникација со децата, често се користат реченици, дури и без лоши намери, кои можат сериозно да го нарушат нивниот емоционален развој на долг рок.
Ова се фрази што ги намалуваат чувствата на децата, испраќаат порака дека емоциите не се важни или дека се погрешни и постепено го учат детето да не му верува на сопственото внатрешно искуство.
Кога детето плаче, а возрасните му велат дека нема причина за солзи или дека претерува, детето не учи како да ги регулира емоциите, туку како да ги потисне.
„Не е ништо сериозно, престани да плачеш“, „Нема од што да се плашиш“, се некои од нив.
Слично се случува кога стравот, тагата или лутината се дочекани со пораки дека детето е слабо, разгалено или премногу чувствително. Таквиот јазик полека гради срам околу емоциите и создава верување дека чувствата се товар за другите.
Особено штетни се споредбите со други деца, без разлика дали се изразени преку реченици што ја нагласуваат подобрата послушност, храброст или успех на другиот.
„Зошто не можеш да бидеш како твојата сестра/брат/други деца?“ – детето тогаш не развива внатрешна мотивација или здрава самодоверба, туку постојано чувство дека мора да заслужува љубов и прифаќање.
Уште поштетни се пораките што ја доведуваат во прашање вредноста на детето, како на пример кога однесувањето се изедначува со личноста, така што детето не е некој што направил грешка, туку некој што е „лош“. Таквиот говор ја уништува сликата за себе и го попречува развојот на стабилен идентитет.
Дури и навидум безопасните фрази, како оние што велат дека возрасните немаат време за детски приказни или чувства („Сега немам време за твоите глупости“, „Тоа не ме интересира, ќе разговараме подоцна“), не се без последици.
Детето учи од нив дека неговата внатрешна реалност е помалку важна од обврските на возрасните, што подоцна може да резултира со повлекување, тешкотии во изразувањето емоции или страв од блискост. Емоционалниот развој не е уништен само од груби зборови, туку и од студенило, игнорирање и недостаток на интерес.
Јазикот што го користиме за да им зборуваме на децата станува нивен внатрешен глас. Ако тој глас постојано ги минимизира, засрамува или негира чувствата, детето расте верувајќи дека мора да молчи, да се конформира и да го крие она што навистина го чувствува.
Обратно, зборовите што ги признаваат емоциите, дури и кога поставуваат граници, му помагаат на детето да развие емоционална писменост, отпорност и здрава самодоверба. Не е претерување да се каже дека секоја изговорена реченица има моќ да го изгради или полека да го урне внатрешниот свет на детето.
The post Овие фрази го уништуваат емоционалниот развој на децата appeared first on Во Центар.
