Дознајте како психологијата на загубата и стареењето влијае на нашата личност, зошто некои луѓе стануваат повеликодушни со возраста, додека други избираат контрола и ригидност, и како прифаќањето на минливоста ги отвора вратите кон внатрешна слобода и среќа.
Дали некогаш сте забележале како две жени можат да поминат низ идентични животни бури – губење на работа, развод или лошо здравје – и од нив да излезат како сосема различни луѓе? Додека едната станува помека, потопла и поотворена кон светот, другата се претвора во строга, ригидна личност која очајно се обидува да контролира секој детаљ од својот живот.
Долго време се веруваше дека горчината доаѓа со бројот на удари што ни ги нанесува животот. Логиката беше едноставна – колку повеќе губите, толку потешки станувате. Сепак, студиите од Стенфорд покажуваат нешто сосема спротивно.
Разликата помеѓу благородништвото и контролата нема никаква врска со тоа колку сме изгубиле, туку како ја доживуваме таа загуба.
Зошто истиот удар не го доживуваат сите исто
Психологот Лаура Л. Картензен објаснува дека клучот лежи во нашата перцепција.
Оние кои ја гледаат загубата како нешто што ги намалува, почнуваат да се држат за она малку што им останало. Градат ѕидови и поставуваат строги правила. За нив, секоја загуба е доказ дека светот им краде нешто, па затоа мора да се бранат.
Од друга страна, оние кои ја гледаат загубата како почетна точка, доживуваат еден вид ослободување. Секоја смрт на близок или губење на кариера станува учител за нив, покажувајќи им што е навистина важно. Тие откриваат дека отпуштањето честопати значи стекнување мудрост и, парадоксално, поголема слобода.
Како што потребата за контрола се оддалечува од луѓето
Звучи контрапродуктивно, но колку повеќе се обидуваме да го контролираме светот околу нас (пријатели, деца, околности), толку помалку вистинска контрола имаме. Многумина од нас го мешаат „цврстиот стисок“ со моќ.
Мислиме дека со справување со секој детаљ, ќе ја спречиме следната болна загуба.
Вистината е сурова – не е контрола, туку затворање. Таквиот одбранбен став нè чини блискост, љубопитност и, на крајот, капацитет за радост. Оние кои стареат „великодушно“ научиле да контролираат само она што навистина можат – своите реакции, избори и ставови – додека се откажуваат од сè друго.
Мали промени денес, помирна глава утре
Ако не сакате еден ден да се разбудите како личност која ги задушува сите околу вас со вашата контрола, започнете со мали вежби денес.
Променете го прашањето: Наместо „Што ми беше одземено?“, запрашајте се „Што ме научи ова?“ или „Какво место создаде оваа загуба во мојот живот?“.
Вежбајте отпуштање: Не чекајте старост. Секој пат кога ќе простите навреда или ќе се откажете од нереално очекување, се тренирате за благородна иднина.
Прифатете ја неизвесноста: Страдањето често доаѓа од надежта дека можеме да ги контролираме резултатите. Кога ќе прифатите дека контролата е илузија, се фокусирате на единственото нешто што е важно – вашето постоење во моментот.
Сите ќе изгубиме работи и луѓе, тоа е неизбежно, но секој пат кога ќе почувствувате дека ја стегате тупаницата, запрашајте се што всушност штитите. Дали се штитите себеси или само верзија од себе што повеќе не постои? Можеби личноста од која толку се плашите да ја изгубите не е навистина онаа што вреди да ја задржите по секоја цена.
The post Ист проблем, две сосема различни жени: Еве зошто некои стануваат подобри, а некои огорчени appeared first on Во Центар.
