Станува збор за социјален експеримент кој е извршен во Белград. Притоа, една девојка со натпис „Барам момче“ реши да ги тестира сите момци!Таа вели дека пред експериментот чувствувала нервоза а првото што и паднало на ум било:
-Што ако луѓето се исмеваат со мене, додека стојам во центарот на градот со транспарент. И што ако некој ми пријде, па погрешам? Или ме понижи некој….- лошите мисли се редеа една по една но јас не се откажуваав. Па го земав картонот и се започна….
Додека се шминкав рацете ми трепереа… но време за губење немав па се упатив кон центарот.
Одбрав место каде што сите убаво може да ме видат и го подигнав мојот картон.
Не поминаа неколку секунди а веќе слушнав сеа. Погледнав во луѓето кои поминуваа, сите се смеа и коментираа меѓу себе, покажуваа кон мене, читаа што пишува… Но почувствував многу позитивна енергија, затоа што не беше злонаметно. Дури напротив беше симпатично, што се гледаше од нивните погледи и гестекулациии.
Тоа ме охрабри, па започнав да се смеам и да чекор со високо подигната глава. Поминаа три-четири минути додека ми пријде првиот додворувач.
-Здраво, гледам дека бараш дечко, може ли да се пријавам? – ме запраша едно момче со широка насмевка.
-Јас сум Милош продолжи- ако сакаш запиши го мојот број па ќе се најдеме.
По моја проценка имаше околу 20 години и беше многу фин. Цело време се смееше а тоа што ми се допадна беше што не ми го побара мојот број туку го понуди својот, па остави на мене да одлучам дали ќе му се јавам. Поразговаравме неколку минути па ми објасни дека дипломирал и дека бра работа. Потоа му открив дека сум новинар и дека ова што го работам е дел од работата.
-Па знаев дека е некоја фора, таква девојка без момче- одговори и цврсто ми ја стегна раката!
Само што ме напушти ми пријде друго момче.
-Прекрасна си, зошто на овој начин бараш момче?
Му одговорив на шега дека немам избор, на што одговори дека не му верува. Па така го прашав дали е заинтересиран и тој.
-Затоа и ви пријдов. Во близина има одлично кафуле дали сакаш да одиме на кафе и да позборуваме малку?-неговата самодоверба, држење и одлучност позитивно ме изненадија. Беше сладок и елоквентен. Секако подоцна се му објаснив и покрај се го побара мојот телефонски број.
Па подоцна кога таман помислив дека ова и не е толку тешко дојде „кандидат“ кој ме „сруши“. Во прашање беше господин од околу 50 години, кој застана покрај мене и ме праша:
-Кои ви се критериумите? Вечера од 20.000?- не беше сериозен но морав да му одговорам…
-Само чаша црвено вино. Па потоа тој додаде дека се ќе било во ред да бил 30 години помлад. Остана да стои покрај мене уште неколку секуди…
Потоа покрај мене помина жена со две деца која префрли: Оствете ја девојката да најде момче, притоа се насмеа….
Набрзо една слатка русокоса девојка ми пријде и се сликаше со мене, ми честиташе за храброста. Иако и кажав зошто сум овде ми повтори дека сепак малкумина би го направиле ова.
Срцето ми беше полно…Искрено мислев дека ќе биде многу полошо…
Две момчиња дури ме прашаа дали сум за прошетка…Но секако им објаснив дека морам да останам.
Следниот додворувач беше многу напорен. Ми пријде со приказна дека има фирми по градот и дека е на висока функција. Овој пристап не ми се допадна, па веднаш му објаснив дека е експеримент. Но тој упорно ме прашуваше:
-Добро сето тоа е Ок…Но сакам да го добијам твојот број?
На крај едвај му објаснив дека не сакам ништо со него. А три момчиња стоеа зад него и чекаа ред. Сакаа да се сликаме и беа љубезни па ме повикаа на ручек.
-Ви благодарам на поканата но јас сум новинарка..
Стана многу ладно па го собрам натписот и решив да си одам но тогаш едно момче трчајќи ми викна „Чекај, чекај“. Ме запраша дали ми е ладно, откако потврдно одговорив ме повика на чај. Па потоа ме праша „Дали навистина бараш момче?“.
Иако му раскажав дека сум новинарка понудата за чај уште важеше.
Дома се вратив со многу впечатоци. Позитивна и прекрасни.
Се уверив дека има прекрасни и шармантни мажи кои може да привлечат девојка. Ова ќе ме натера да размислам и да пресудам дека некогаш и девојките знаат да бидат одбивни…Таа вели дека пред експериментот чувствувала нервоза а првото што и паднало на ум било:
-Што ако луѓето се исмеваат со мене, додека стојам
