Поддржувачите на масовното движење и активизам на социјалните мрежи, кои го споделуваат хаштагот #Brexiteers, треба да бидат подготвени за интервенција за рушење на САД, а не на ЕУ. Треба да се посочи дека Европската унија отсекогаш била американски проект.Токму Вашингтон се залагаше за европска интеграција во доцните 1940-ти, а проектот беше скришно финансиран од администрацијата на Труман, Ајзенхауер, Кенеди, Џонсон и Никсон.
Иако односот во неколку наврати беше на стаклени нозе, САД сепак се потпираа на ЕУ која отсекогаш претставувала сидро на американските регионални интереси, заедно со НАТО.
Никогаш не постоела стратегијата – раздели, па владеј.
Евроскептичниот камп беше слеп за тоа, мислејќи дека моќните сили другата страна на Атлантикот ќе го поддржат британското отцепување од Европската Унија и ќе ги поздрават како ослободители.
Антибриселското движење во Франција – и во помала мера и во Италија и Германија, а меѓу нордиските левица – работи според друга претпоставка, дека ЕУ е суштински инструмент на англо-саксонската моќ и капитализмот.
Марин Ле Пен од Франција е во моментов антиамерикански настроена. Таа е против надмоќноста на доларот. Нејзиниот Национален фронт се потпира на финансирање од руските банки поврзани со Владимир Путин.
Мотивот на Труман беше очигледен – Рушење на СССР по Конференцијата во Јалта. Тој сакаше обединет фронт за да се спречи Кремљ од понатамошно зголемување на моќта откако Сталин ја зазеде Чехословачка.
За британските евроскептици, Жан Моне на големо се наѕира во федералистичкиот пантеон. Но, малкумина се свесни дека тој поминал поголемиот дел од својот живот во Америка и за време на војната беше очите и ушите на Френклин Рузвелт.
Генерал Шарл де Гол мислел дека тој е американски агент, како што и бил во широка смисла на зборот. Во биографијата за Моне, Ерик Русел открива како тој работел рака под рака со американската администрација.
Декларацијата на Шуман, која го постави тонот на француско-германското помирување – и ќе доведе до фазите за развој на Европската заедница – се готви од страна на државниот секретар Дин Ачесон од САД, на таен состанок.
„Сето тоа започна во Вашингтон“, изјавил началникот на Генералштабот на Роберт Шуман.
Тоа беше потег на администрацијата на Труман да се постигне модус вивенди со Германија во почетокот на повоените години, па дури и се заканува да се отсече американската воена помош на средбата средба со непослушните француски лидери кои се противеа на ваквата идеја во септември 1950 година.
Чудно е што овој магистерски труд од 1000 страници не е преведен на англиски јазик, бидејќи тоа е најдобрата работа што некогаш е напишана за потеклото на ЕУ.
Документи покажуваат дека некои од „татковците“ на ЕУ се платеници и активно го спречувале изнаоѓањето алтернативни средства со кои ќе се раскине финансирањето од Вашингтон.
Во еден допис од 11 јуни 1965 година, пристигнува наредба до заменик-претседателот на Европската заедница за преземање на монетарната унија со акцентирање на поентата дека „донесувањето на овие предлози ќе стане суштински неизбежна“. Како што можеме да видиме денес, ова донесе масовни долгови, финансиски стапици и масовна невработеност во јужна Европа.
Документи од архивите на Стејт департментот покажуваат дека американските разузнавачки служби тајно го финансирале Европското движење со децении и работеле агресивно зад сцената за да ѝ помогнат на Велика Британија во проектот.
Еден меморандум од 26 јули 1950 година, открива кампања за промовирање на полноправноста на Европскиот парламент. Таа е потпишана од страна на генералот Вилијам Ј. Донован, шеф на американските воена Канцеларија за стратешки услуги, претходник на Централната агенција за разузнавање.
Клучниот стратешки потег на ЦИА беше мериканскиот Комитет за обединета Европа (ACUE), со кој претседава Донован. Друг документ покажува дека предвидените 53,5 отсто од средствата за Европското движење во 1958 година од Одборот се од Валтер Бедел Смит и Ален Дулс, директорите на ЦИА во педесеттите години.
Точно е дека Америка има друго мислење за ЕУ откако група идеолошки фанатици стекнале надмоќ во доцните 1980-ти, со актуелизирање на Унијата како ривалска суперсила со амбиции да ги предизвика и да надмине САД.
Џон Корнблам, главен за европски прашања во 1990-тите години на Стејт департментот, вели дека бил кошмар обидот да се справи со Брисел.
Корнблам тврди дека ЕУ „го напушти НАТО само во псичика смисла“, кога се обиде да постави сопствена воена структура.
Фрустрацијата во САД порасна кога Полска и првиот бран на источно-европските држави се приклучија кон ЕУ во 2004 година.
Сепак, засега најцврст е ставот дека целта на Западот е под троен напад и ЕУ мора да се опколи, како што Велика Британија и Франција полека, но сигурно допринесоа за распадот по опколувањето на Отоманската империја – со оглед дека нејзиниот бавен колапс доведе директно до Првата светска војна.
Денес е комбинација на закани кои доаѓаат од:
– џихадистите и низата на неуспешно воспоставени држави во Магреб и Левант;
– од високо милитаризираниот режим во Москва кој е под притисок дека наскоро ќе снема пари, но има прозорец на можности пред Европа;
– и од исклучително опасната криза во Јужното Кинеско Море, кој може да ескалацира во секој момент со оглед на тоа што Пекинг скоро секојдневно го тестира трпението и дилата на САД.
Опасностите од Русија и Кина, се разбира, поврзани се меѓусебно.
Многу е веројатно, песимистите велат дека е сигурно – дека Владимир Путин ќе ги искористи овие кризни ситуации за сериозен удар на Пацификот за да се обиде да си ја проба својата среќа во Европа. Во очите на Вашингтон, Отава, Канбера и неколку други главни градови од целиот свет кои во голема мера ја видите Пакс Американа како плус, ова не е време за Велика Британија да ѝ сврти грб на Европската Унија.
Владеачките структури на целиот западен свет гледаат на Brexit како на стратешки вандализам. Овој активизам може скапо да ја чини Америка, а со тоа и нивните послушници.
Токму затоа, се работи на уништување на каква било сугестија дека повлекувањето на Британија од ЕУ значи ослободување од глобалната одговорност или прекин на Европската конвенција, или вртење грб на договор COP21 за климатските промени.
Можеби е премногу да се очекува кохерентен план од различни групи, фрлени заедно во вештачки креирани настани.
Сепак, многумина коишто се наклонети кон кампот Brexit, кои исто така сакаат да се врати сувереноста на земјите и да се избега од лажни и узурпирани превласти на Европскиот суд на правдата, допрва треба да слушнат од движењето „Brexiteers“ дека оваа екстракција може да се случи без колосална колатерална штета.
„Вие може да се карате со Европа или можете да се карате со САД, но тоа е игра со судбината бидејќи ќе бидете кавга со целиот демократски свет во исто време“ – се вели во Telegraph.Токму Вашингтон се залагаше за европска интеграција во доцните 1940-ти, а проектот беше скришно финансиран од администрацијата на Труман, Ајзенхауе
