Дека смрта не е ненадеен прекин, туку постепено исклучување на организмот што може да трае со часови или дури и денови, објаснува докторката Сара Холмс.
Во деновите пред смртта, пациентите стануваат сè послаби. Им е потребна помош дури и со основните активности како што се миење, облекување и разговор. Заморот ги совладува, а разговорите стануваат пократки и потешки.
Таа смрт не е ненадејно запирање, туку постепено исклучување на организмот што може да трае со часови или дури и денови, објаснува д-р Сара Холмс , главен лекар на хосписот „Марија Кири“ во Обединетото Кралство. Таа ги придружува терминално болните пациенти секој ден во нивните последни моменти.
– Заморот, губењето на апетитот и поспаноста не се само симптоми на болеста. Ова се знаци дека телото влегува во последната фаза, објаснува д-р Холмс за британскиот портал „Ледбибл“.
– Дигестивниот систем престанува да работи, пациентите јадат и пијат се помалку и помалку, а телото преминува на согорување на масти. Ова води до кетоза и брзо губење на тежината, додава докторот.
Кај луѓе со деменција или Паркинсонова болест, овие знаци може да бидат потешки за забележување бидејќи се преклопуваат со симптомите на самата болест.
Физиолошки промени во моментот на приближување на смртта
Кога смртта станува неизбежна, дишењето станува неправилно. Таканареченото Чејн-Стоуксово дишење – серија брзи вдишувања проследени со долги паузи кои понекогаш траат и до една минута. Во исто време, циркулацијата се забавува, рацете и нозете стануваат ладни, а кожата добива синкава нијанса.
Околу еден од тројца пациенти доживуваат ненадеен момент наречен „терминална луцидност“ – краток период на целосна ментална јасност. Пациентот одеднаш ги препознава членовите на семејството, зборува, се смее, па дури и бара храна. Оваа состојба може да трае неколку минути, часови, а во ретки случаи дури и денови.
– Тоа не е вистинско закрепнување. Тоа е последен наплив на мозочна активност. Причината не е сосема јасна, но овој феномен е познат со векови и документиран во медицинската литература, истакнува д-р Холмс, пренесува Дејли Меил.
Мозокот работи дури и по смртта – што вели науката?
Научните истражувања покажуваат дека мозокот не престанува да работи веднаш откако срцето ќе престане да работи. Студиите спроведени од д-р Сем Парнија од Универзитетот во Њујорк откриле дека мозокот може да има спорадични налети на активност до еден час откако ќе престанат дишењето и циркулацијата – дури и за време на обидите за реанимација.
– Ова ја доведува во прашање практиката на прогласување смрт по три до пет минути без кислород. Некои пациенти теоретски би можеле да бидат оживеани, објаснува д-р Холмс.
Мирен крај – процес сличен на раѓање
– На крајот, дишењето и чукањето на срцето престануваат, а потоа и мозочната активност. Во повеќето случаи тоа е мирен процес. Пациентот едноставно заспива, вели д-р Холмс.
Таа додава дека палијативната грижа не значи смрт, туку живот до крај: – Самиот чин на умирање трае кратко, исто како и раѓањето.
Д-р Холмс советува отворени разговори со семејството и лицата што се грижат за нив, бидејќи хоспис негата им овозможува на пациентите да ги живеат своите последни денови со достоинство, да кажат што сакаат да кажат, да завршат недовршени работи и да бидат опкружени со најблиските.
The post Докторката Сара објасни што точно се случува со телото кога умираме: „Овој феномен е познат со векови“ appeared first on Во Центар.
