Њујорк Пост во своето неделно издание пишува за книгата на Џулиан Лаурен- Некој девојки: Мојот живот во Харем, во која таа го опишува својот живот со принцот од Брунеи.„Тие имаат повеќе пари од сите други“ истакнува таа, која навела дека владее општ неморал во богато украсените палати.
Лаурен, која тврди дека станала харемска девојка на само 18 години, заедно со уште неколку Американки- тврди дека откако слетале во Брунеи сите девојки биле принудени да ги дадат своите пасоши. Ги предупредиле дека цело време ќе ги следат што прават. Морала да ослабе, а ако тоа било проблем докоторот и давал апчиња за слабеење.
Секој пат морала да се поклонува пред владетелите. Не смеела да им се обраќа и кога поминувале морала да ја наведнува главата.
За принцот вели дека сакал американски автомобили, облека а особено млади Американки. Дури барал и да го викаат Робин тоа звучело американски.
„Како неговата власт растела така растел и бројот на американски девојки. Разгледувал списанија и велел „ја сакам оваа жена“ па потоа ја нарачувал“. Лаурен била од ретките што покорноста добро ја поднесувала. Во харемот многу девојки биле од Филипини, а многу имале и по 15 години.
Девојките биле сместени во палата која не смееле да ја напуштат. Таа била одбрана за да помине ноќ со принцот. А една недела пред да биде одбрана, ја одвеле во некоја зграда каде ја заклучиле во стан. Поминале четири часа пред принцот да се појави. После сексот лежел покрај неа три секунди и и рекол: Беше добро. Доцнам на состанок.„Тие имаат повеќе пари од сите други“ истакнува таа, која навела дека владее општ неморал во богато украсените палати.
Лаурен,
