Пред речиси 100 дена, африканските здравствени агенции пријавија епидемија на ебола во Демократска Република Конго. Со близу 5.000 заразени и повеќе од 2.000 смртни случаи, ова е веќе најсмртоносната епидемија во историјата на оваа земја.
Подолу даваме одговори на пет клучни прашања за моменталната криза што му се заканува на африканскиот континент.
1. Зошто бројот на заразени и починати лица продолжува да расте?
Светската здравствена организација (СЗО) истакнува дека инфекцијата се ширела незабележано со месеци пред официјалното соопштение на 15 мај. Поради ова, вирусот има огромна предност.
Дополнителен проблем е пореткиот сој на вирусот (Бундибугјо), за кој сè уште нема лиценцирана вакцина. Поради вооружените конфликти и раселувањето на населението во провинциите Итури и Северен Киву, здравствените работници успеваат да следат само околу 12 проценти од заразените контакти, додека целта е 95 проценти.
За да го спречат ширењето, властите сега преминуваат на поризична стратегија: активно бараат болни луѓе од врата до врата.
2. Каде се 850-те лица кои беа позитивни на тестот и се наведени како „исчезнати“?
Статистиката е немилосрдна, од 4.945 потврдени случаи, околу 730 се во болници, 1.040 преживеале, а 2.325 пациенти починале. Математиката покажува дека има 850 пациенти кои се изгубени.
Овие „исчезнати“ пациенти претставуваат темпирана бомба за ширење на инфекцијата. Поради длабоката недоверба во властите и лекарите, многу заразени луѓе бегаат од болниците или се лекуваат дома.
Исто така, традиционалните погребни обичаи што вклучуваат миење и допирање на телото на починатиот директно придонесуваат за експлозијата на нови случаи.
3. Дали ветените пари стигнуваат до работниците на првата линија?
Краткиот одговор е – тешко. Логистиката се урива. Аеродромот во Бунија е затворен за комерцијални летови, а во оддалечените области нема банки. Медицинските лица и погребалните екипи мора да бидат платени само во готово.
Поради неисплатени плати и постојани напади од страна на локалното население кое не верува во постоењето на вирусот, некои работници веќе штрајкуваа, одбивајќи да си го ризикуваат животот бесплатно.
Иако донаторите ветија доволно средства, само половина од 518-те милиони долари потребни за здравствен одговор се исплатени.
4. Дали имаме достапни третмани и вакцини?
Иако светот ветуваше побрзи реакции по пандемијата на коронавирусот, рокот од 100 дена за развој на лек за оваа епидемија нема да биде испочитуван. Сепак, фактот дека има напредок е охрабрувачки.
Тестирањето сега се врши локално во лаборатории, а започнаа и испитувања на две нови вакцини специфични за овој сој.
Постојат докази дека постојната вакцина Ервебо (дизајнирана за сојот Заир) може да обезбеди вкрстена заштита и да ја намали стапката на смртност, поради што официјалните лица планираат да ја воведат.
5. Како ќе изгледаат работите во следните 100 дена?
Јасно е дека епидемијата нема да заврши до декември. Службениците се надеваат дека новиот теренски пристап во селата ќе даде резултати во следните три месеци.
Клучниот индикатор ќе биде евентуалното намалување на стапката на смртност, која моментално изнесува застрашувачки 47 проценти.
Доколку овие напори не успеат, епидемијата е на добар пат да го надмине бројот на жртви во Западна Африка, кога починаа повеќе од 11.000 луѓе помеѓу 2014 и 2016 година.
Покрај тоа, Јужен Судан, земја со сопствена криза, каде што вирусот лесно би можел да се прошири, е исто така под буден надзор.
The post Редок сој, илјадници мртви и неплатени лекари: Пет големи прашања за новата епидемија на ебола appeared first on Во Центар.
