До сега се мислеше дека кралевите се Карло Велики, Давид Цезар и Александар Македонски? Но, тоа не е вистината.Потеклото на европските карти за игра е многу дискутабилно, со оглед на тоа дека постојат наводи дека дошле од Кина, Индија или Персија. И покрај недостатокот на конкретни познавања од тоа од каде дошле, можеме со многу голема веројатност да утврдиме кога се појавиле во Европа. Иако италијанскиот поет и хуманист Петрарка (1304-1374) патувал низ светот и нашироко пишувал за тоа, во целата своја работа ниту еднаш не ги споменува картите за играње, иако ги опфатил темите како што се коцки и коцкање. Меѓутоа, во некои подоцнежни дела се споменуваат картите за играње, како и забраната за употреба на истите, па можеме да бидеме сигурни во тоа дека картите за играње прв пат се појавиле во Европа во втората половина на XIV век, открива NationalGeographic.rs.
Шпиловите се разликувале по географски параметри
Составот и изгледот на шпиловите се разликувал како временски така и географски (особено по бројот на карти во шпилот), но комбинацијата на карти со броеви и слики – и поделбата на картите во различни костуми – беа стандардни карактеристики од самиот почеток. Италијански шпилови имале педесет и шест карти, вклучувајќи четири видови на трикови (крал, кралица, витез и момче). Секоја нација која ги прифаќала картите за играње играње имала некоја своја верзија на шпил и свое толкување на истите.
Со текот на годините, различни научници ја истакнале идејата дека четирите видови на карти во шпилот карти, треба да претставуваат четири класи на средновековното друштво. Нa пример, на францускиот шпил карти, листовите ја претставуваат аристократија (како шило на копје, оружје за витези), срцето уште еднаш ја претставува Црквата, дијамантот знак на богатство, и детелина (добиточна храна) го означува селанството.
Отприлика во тоа време Француските произведувачи на карти почнале да доделуваат имиња на насликаните шитови. Сите штитови ги именувале (не само кралевите), а идентитетите кои им се припишани (и испечатени на картите) во никој случај не биле доследни. Изборот на имињата се разликувале од мајстор до мајстор, често без никаква причина освен лична преференца или каприц. Поранешниот избор на имиња ги вклучувал кралевите како што се Соломон, Август, Хлодовех и Константин, но во текот на другиот дел на владеењето на Хенри IV (1553-1610) имињата биле колку – толку стандардизирани и ги претставувале: Карло Велики (срце), Давид (лист), Цезар (дијамант) и Александар Велики (детелина).
Француската пракса за печатење на имиња на штитовите станала минато после Француската револуција кон крајот на XVIII век. Откако републиканските револуционери ги обезглавија Луј XVI и Марија Антоанета, симболите на монархијата биле многу непожелни во Франција. Мајсторите кои ги изработувале картите ги смениле железата и круните со „капи за слобода“. На крајот штитовите се заедно елиминирани во корист на другите симболи кои не биле во судир со јакобинсите принципи.
Значи, штитовите во шпиловите карти за играње немале имиња првобитно. Доелувањето на имињата на кралевите (како и дамите) била привремена пракса единствена за француските произведувачи на карти која почнала кон средината на петнаесетти век, која не била стандардизирана некое време и која е прекината кон крајот на осумнаесетти век. Кралевите на модерните карти повеќе не претставуваат одредени личности, како што тоа не претставуваат ни кралот и кралицата од шаховските фигури.Потеклото на европските карти за игра е многу дискутабилно, со оглед на тоа дека постојат наводи дека дошле од Кина, Индија или Персија. И покрај н
