Се викам Марина имам 27 години и се, но сакам грав по што имам ужасни гасови, смрдат ужасно, и оваа приказна започнува вака: Еден ден запознав еден прекрасен господин и се заљубив. Кога стана јасно дека ќе се земеме, одлучив да престанам да јадам грав. Неколку месеци подоцна, на мојот роденден, ми се распиа автомобилот додека се враќав дома…Со оглед на тоа дека живеам на село, го побарав сопругот и му реков дека морам да пешачам до дома. Идејќи така, по пат наидов на една мала кафеана од која се ширеше мисрис на грав и јас едноставно не можев да оддолеам. Бидејќи пред себе имав долго пешачење, претпоставував дека по пат ќе се ослободам од сите нуспојави додека да стигнам дома. Влегов во кафеаната и за кратко време „средив“ три порции грав. Кога продолжив да пешачам, се обидував да се ослободам од гасовите.
Кога стигнав, сопругот беше радосен што ме гледа и ми рече: „Драга имам изненадување за вечера“ Потоа ми стави превез околу очите и ме одведе до масата за вечера. Седнав, и баш кога сакаше да ми го тргне превезот, телефонот заѕвоне. Ме натера да му ветам дека нема да го тргам превезот додека не се врати, и отиде да се јави.
Гравот кој го изедов се уште работеше и притисокот стана неподнослив, така да ја искористив приликата додека сопругот не се врати, се настранив на една страна и „пуштив“ еден. Не само што беше гласен, туку и смрдеше ужасно. Ја зедов салфетата и го оттргнав мирисот. Потоа се настранив на другата страна и пуштив уште три. Смрдеата беше полоша од готвена зелка. Продолжив така да ги редам гасовите додека не дојде сопругот.
Задоволството беше неописливо. Кога заврши телефонскиот повик заврши и мојата слобода, направив уште неколку брзи кружни движења со салфетата, ја вратив на место и со чувство на задоволство и олеснување, ги спуштив рацете в скут. Моето лице сигурно го имаше најневиниот израз кога сопругот се врати и ми се извини што чекав толку долго. Ме праша дали ѕиркав а јас го уверив дека не сум ѕиркала.
Во тој момент, ми го тргна превезот и дванаесет гости кои седеа покрај масата и во еден глас извикаа: „Среќен роденден!“ Паднав во несвест.Со оглед на тоа дека живеам на село, го побарав сопругот и му реков дека морам да пешачам до дома. Идејќи така, по пат наидов на една мала кафеана
Пронајдете не на следниве мрежи:
