Познато е дека децата ги сакаат видео игрите и се способни да поминат многу време во овој паралелен свет без да бидат свесни за времето и просторот.
Сепак, играњето видео игри крие многу сложен психолошки механизам што може да доведе до зависност. Игрите помагаат да се задоволи основната потреба за чувство на слобода, цел, напредок и социјална поврзаност.
Ако ги прашате децата зошто сакаат да играат видеоигри, најчестиот одговор би бил затоа што се забавни. Но, што всушност стои зад целата таа забава?
Чувство на слобода
Од светови на научна фантастика до реалистични борбени средини, игрите им овозможуваат на децата висок степен на слобода и бегство од социјалните ограничувања. Ова е особено точно за децата кои се борат со социјална анксиозност. Социјалните интеракции се голем предизвик за поединци кои сметаат дека социјалниот контакт предизвикува анксиозност, страв и престимулација.
Од друга страна, паралелниот свет на игрите им нуди чувство на слобода и контрола, но е и меч со две острици, бидејќи играта може да стане форма на бегство во друг свет. Користењето игри за избегнување на непријатни емоции на крајот може да доведе до зголемена употреба, што ги отежнува личните интеракции со врсниците. Исто така, вреди да се спомене експериментирањето со различни идентитети овозможено од аватарите во игрите.
Чувство за цел
Игрите всадуваат чувство за мисија и цел кај децата бидејќи се ориентирани кон напредок, дозволувајќи им да стекнат чувство на контрола и совладување. Ова чувство е особено вредно за децата кои немаат доволно контакт со своите врсници во животот. Тоа е начин за исполнување на основната потреба за напредок, дури и ако е виртуелна. Друга, многу важна работа е наградата, која го одржува чувството на очекување.
Проблемот се јавува кај игрите кои немаат дефиниран крај, бидејќи тие поттикнуваат бесконечна игра, што може да доведе до изолација и зависност. Исто така, вреди да се спомене кај видео игрите состојбата на „тек“, кога детето се чувствува целосно потопено во некоја активност, губи чувство за време и простор и сè што чувствува е концентрација на задачите во играта. Ваквите состојби на тек се вообичаени кај активностите кои се предизвикувачки, но не премногу тешки. Видео игрите се дизајнирани да бидат доволно предизвикувачки за да го задржат детето ангажирано, но не премногу, бидејќи ова поттикнува чувство на постојан напредок.
Чувство на поврзаност
Фундаментална човечка потреба е да се чувствува поврзано со другите. Играњето видео игри им овозможува на децата да ја задоволат оваа потреба, иако во интерактивна онлајн средина. Многу онлајн мултиплеер игри вклучуваат тимови од поединци, а соработката ги обединува поединците кон заедничка цел. Ова се надополнува со нашата вродена потреба да се поврземе со нешто поголемо од нас самите. Игрите, исто така, ги поврзуваат децата со истомисленици, што ги ублажува чувствата на осаменост и ја задоволува потребата за поврзување.
Децата ги сакаат игрите што одземаат време, се предизвикувачки и поттикнуваат учење, истражување и вежбање вештини. За време на играта, тие учат од своите грешки, се многу фокусирани, ги надминуваат фрустрациите и се поврзуваат со другите.
Влијанието на видео игрите врз мозокот
Играњето видео игри влијае на мозокот на неврохемиско ниво. Ги активира допаминските патишта во мозокот – допаминот е хормонот на добро чувство поврзан со задоволството. Затоа, играњето игри носи пријатно чувство, па затоа детето игра сè почесто за да продолжи да се чувствува добро. Игрите исто така го стимулираат системот за наградување во мозокот. Кога детето напредува и освојува награди, тоа е поттик за него да продолжи да игра. Колку повеќе игра и колку подобро игра, толку поголем статус добива, што е многу зависност. Колку повеќе детето се вклучува во играта, толку пореално станува искуството за него.
Но, исто како што животот не е само црно-бел, така и не постои нешто како правилно или погрешно, а ниту играњето видео игри – секако, во рамките на здрави граници. Играњето игри има и позитивни ефекти, како што се тренирање на просторната меморија, зголемување на распонот на внимание, подобрување на координацијата око-рака, зголемување на менталната флексибилност и подобрување на способноста за брза обработка на информации. Улогата на родителите е да постават граници за своите деца, да разговараат со нив за времето што можат да го поминат играјќи игри и да ги охрабрат што е можно повеќе активности на отворено, вежбање и поминување време заедно без технологија.
The post Зошто децата толку многу сакаат да играат видео игри? appeared first on Во Центар.
