Четири децении, Драгица цврсто верува дека нејзиниот син бил украден од породилното одделение како бебе и даден на друга жена.
„Не му е направена обдукција и не е никаде погребан. Што повеќе ми треба од доказ дека мојот син е жив и дека е даден на некого.“ Драгица Манојловиќ (65) од Ваљево, мајка на две возрасни ќерки, ја започнува својата исповед со овие зборови.
Но, исто така и еден син кој, како што тврди, како и илјадници други бебиња, исчезнал кратко по раѓањето со образложение дека „умрел“.
Официјалните одговори од институциите потврдуваат дека нејзиниот син не бил обдуциран, ниту погребан, како и дека немал извод од матичната книга на родените.
Организациите што ги истражуваат овие случаи наведуваат дека дури 10.000 бебиња исчезнале од породилиштата низ Србија во последните повеќе од шест децении под сомнителни околности.
Сведоштвата на родителите за ова имаат речиси идентичен образец – лекарите ги информираат дека детето починало по раѓањето, но не им било дозволено да го видат телото на детето, ниту пак им било кажано каде е погребано.
Најчестата реченица што мајките ја паметат е оваа…
Најчестата реченица што мајките ја паметат е оваа: „докторот ми рече дека моето бебе е мртво и дека е подобро да не гледам мртво дете, бидејќи ќе ја паметам таа слика до крајот на животот“.
Драгица, која сега е активистка на Здружението на родители на исчезнати деца на Војводина, се сомнева во таа верзија четири децении.
„Докторите велат дека веќе имаме едно дете и дека треба да се грижиме за него“
Како второ дете, во тоа време работничка во „Крушика“, Драгица се породи на 29 октомври 1986 година.
– Следното утро, без мое знаење, со оглед на тоа што е роден предвреме и е роден со 200 грама помала тежина од пропишаната, мојот син беше префрлен од болницата во Ваљево во Белград. Веднаш по отпуштањето од породилиштето, ја контактирав институцијата во Белград каде што беше сместен и добив информација дека неговата состојба не е добра. Мислејќи дека можам да бидам со него, одам во таа институција, но ми велат дека нема место за мене, повторувајќи дека моето дете не е добро, дека неговите внатрешни органи не се развиени – се сеќава Драгица.
Таа и нејзиниот покоен сопруг, продолжува таа, доаѓале во Белград секој втор ден, имале можност накратко да го видат своето дете и да се уверат дека не е на кислород и дека се храни од шише.
– Гледаме нормално растечко бебе, а лекарите постојано ни велат дека состојбата не е добра, дека веќе имаме едно дете дома и да се грижиме за него… А потоа, на 4 јануари, малку повеќе од два месеци по раѓањето, добиваме телеграма дека нашиот син починал. Следниот ден пристигнуваме во установата, бараме да го видиме детето, но ни велат дека не можеме, „бидејќи е на обдукција“ и дека ќе го погребаат – раскажува таа за Блиц.
Бебињата „умреле“ само за мајките кои не биле со нив
Ваљевка се сеќава дека системот во тоа време не дозволувал да се сомнева во официјалниот извештај на болницата, дека таа самата им верувала на лекарите, „бидејќи кој и да почнал да поставува прашања бил прогласен за луд“. Сепак, како што вели, почнала да се сомнева во официјалната верзија за смртта на детето по зборовите на нејзиниот татко „зошто болниците не ги погребуваат старите луѓе што умираат во нив, туку само бебињата“.
И потоа, се сеќава тој, кога останал во друга држава по трет пат во 1989 година, следело истото сценарио.
– Повторно, по прегледот од лекар, на истиот ден, се породувам во осмиот месец, овој пат со царски рез, и повторно моето дете, овој пат девојче, е префрлено во истата институција во Белград. Сепак, тогаш не се откажав да бидам со неа. Лекарите ми велат дека ова не е ист случај како со претходното бебе, дека детето е здраво и дека не треба да се грижам, но бидејќи веќе сум го преживеала пеколот, им реков дека или ќе умрам или ќе останам со неа. Секој ден во следните два месеци гледам како во институцијата доаѓаат жени кои велат дека се „мајки и ги чекаат „своите“ деца, а ниедна од нив не оди да се измолзе. Не одат затоа што немаат млеко, а немаат млеко затоа што дури и не се породиле“, тврди Ваљевка.
За време на тој период поминат во институцијата во Белград, како што вели тој, не починало дете на ниту една самохрана мајка.
– Потоа заклучив дека бебињата „умираат“ само за мајки кои не биле со децата, што ми се случи за прв пат, и дека мојот син отишол кај друга жена – вели Драгица.
Нема докази за обдукцијата и погребот, но ниту за изводот од матичната книга на родените на детето.
Исчезнатите бебиња беа јавна тајна сè до 2013 година, кога мајката на едно бебе доби случај против Србија пред Европскиот суд за човекови права.
Драгица, цело време убедена дека нејзиното дете не умрело, потоа станува членка на Здружението на родители на исчезнати деца на Војводина и започнува правна битка, барајќи официјални одговори.
Драгица Манојловиќ четири децении ја бара вистината за својот син
– Од институцијата каде што наводно починал добив одговор дека детето не е обдуцирано. Белградската „Погребне услуги“ ми одговори дека ниедно дете со презимето Манојловиќ, кое починало на 4 јануари 1987 година, не е погребано на гробиштата со кои управува таа ЈКП. Општина Савски венец доставува потврда од матичната книга на родените, во која е запишано само машкото дете со презимето Манојловиќ, но без матичниот број. Пишувам до МУП зошто моето дете не добило извод од матичната книга на родените, туку било заведено во нивните книги само по пол и презиме. Ми велат дека матичната служба не им го испратила бројот – набројува Драгица.
Сите тие документи, потпишани и со печат од државни службеници, се нејзин доказ дека нејзиниот син е жив.
– Не му е направена обдукција, не е погребан – што повеќе ми треба како доказ дека не умрел, отколку дека бил жив и даден на некого – заклучува тој.
„Само чувај го жив и здрав, каде и да е.“
Драгица вели: „Таа ќе се бори за вистината за судбината на нејзиниот син додека е жива“.
На прашањето што би му рекла доколку денес има можност да се сретне и да го запознае, таа одговара – „само нека е жив и здрав, каде и да е“.
– Не би сакала да го повредам, би му рекла да живее каде што сака и со кого сака, само да знае дека тука има своја куќа, две сестри, семејство… Веќе двапати умрев, трет пат не би се каела, само да ја дознаам вистината – вели Драгица Манојловиќ.
The post „МОЈОТ СИН Е ЖИВ И ДАДЕН НА НЕКОГО!“ Трогателната исповед на Драгица од Ваљево, која 40 години го бара своето дете: „Нека е жив, но нека знае дека има сестри и семејство“ appeared first on Во Центар.
