Војната во Босна, Фахру и Јасмина ги присилила со своите две деца да го напуштат своето огниште и да побегнат во Америка. Многу бргу пронашле работа но никогаш не престанале да мечтаат за своето враќање во Босна.Секој свој заработен долар го чувале за да се вратат назад. Пред две години го оствариле својот сон.
По многу години труд и залагање конечно се вратиле во својата татковина и биле среќни што ќе ја дочекаат староста помеѓу својот народ.
„Се се случи пред две години“- ја започнуваат својата исповед Фахру и Јасмина.
„Одлучивме да го смениме старото огниште и да купиме куќа со голем плац на друга локација. Ја срушивме таа куќа и направивме нов прекрасен дом изработен според нашите желби кои отсекогаш ги замислувавме“. Веднаш до куќата направивме и гаража и работен простор.Синот ни се ожени и добивме внук. Животот никогаш не ни беше поубав“- раскажуваат Фахру и Јасмина.
Но, сета таа идила била прекината поради чудни случувања….
„Најпрвин со кошмарите во кои слушав гласови и морничаво смеење. Гласот во сонот ми велеше дека ќе ми ја уништи среќата и моето семејство. Ми кажа дека не сме добредојдени и дека требало да останеме таму од каде што сме дошле. Се будев целата исплашена, срцето силно ми чукаше и станував целата испотена. Постојано го будев маж ми а тој ме тешеше се додека и него не почнаа да го прогонуваат истите соништа. “- раскажува Јасмина.
„Освен соновите, ситуацијата дома започна драстично да се менува. Сите се разболевме.Најмногу се одрази на детето кое плачеше по цела ноќ. Потоа снаата не напушти и си отиде со детето. Неволјите си доаѓаа една по друга“, раскажува Фахру.
„А потоа морничавите гласови започнаа да не опседнуваат и преку ден. Од ѕидовите се слушаа закани, пцовки, навреди…“
„Гласовите упорно повторуваа дека тоа е нивна куќа и дека мораме да ја напуштиме инаку ќе не убијат. За нас немаше повеќе ниту мит ниту спокој. Одлучив да побарам помош кај една позната гатачка“- кажува Јасмина.
„Таа ги отвори своите тарот карти и иако за прв пат во животот ме гледаше ми раскажа како недамна сум изградила куќа на многу лошо место. Таму пред нас живеело семејство кое се занимавало со се и сешто а најмногу со црна магија. Кога сме ја изградиле на тоа место куќата, проклетството преминало на нас.На крајот излезе дека не вознемирувале некои суштества од невидливиот свет“- вознемирено раскажала Јасмина.
„Гатачката ми рече дека може да ми помогне и да го истера злото.“ Со помош на „третманот на далечина“, „заштитниот кристал“ (кој го добиле сите дома) и фотографија од „Магичната рака“(која е посебно енергентски направена за просторот на нивната куќа). Со сето тоа сите сонови и гласови исчезнале.
„Повторно се преродивме, оздравевме и снаата ни се врати дома“.Повторно уживаме во нашиот заслужен сон и мирни старечки денови“- ја завршуваат својата исповед Јасмина и Фахру.Секој свој заработен долар го чувале за да се вратат назад. Пред две години го оствариле својот сон.
По многу години труд и залагање конечн
