Ацо Пејовиќ се ожени со својата сопруга Билјана по само седум дена врска и тие сè уште се заедно.
Ацо Пејовиќ , кој изгради беспрекорна кариера, е татко на три прекрасни девојки, а хармоничниот брак го држи подалеку од јавноста, а во младоста имал немирен дух што го довел до разни проблеми. Така, на седумнаесетгодишна возраст, завршил во затвор поради нелегален обид за преминување на француската граница.
– Имав најважно, среќно детство. Немав сè како овие деца денес, не можев сè да добијам веднаш. Имав внимание, љубов од моето семејство, мораше да излезеш надвор од куќата и да трчаш по топката, работите беа поинакви пред години. Бев во студентски дом , имавме кревети на спрат. Беше убаво, бев дете, немав никој свој таму, имавме фиксни телефони и ако имавте проблем, мораше да одите на говорницата и да чекате да ви одговорат. И тие лоши работи што ги доживеав во тие денови, повторно ги правев истото – рече тој на почетокот и продолжи:
– Имав 14 години и тоа беше болен период за мене. Бев во студентски дом кој беше трошен, студен, со соби за шест или седум лица и заеднички бањи. Но, Боже мој, сè е поради музиката – се присети Пејовиќ на тој период и на чувствата што го преплавија откако го напушти семејниот дом.
– Не плачев, но моите ноќи беа тешки. Се наоѓаш во град каде што не познаваш никого, ама апсолутно никого. Беше стресно затоа што бев дете. Треба да се снајдеш, да ја туркаш приказната за која си дошол – рече пејачот.
За време на школувањето, среќата и радоста кај пејачот беа разбудени од викендите што ги поминуваше со родителите.
– Можеби еднаш месечно успевав да си одам дома. Се радував на кујната на мајка ми, не можев да внесам храна во домот бидејќи немаше каде да ја чувам. Беше исто како во војска. Се сеќавам дека откако еднаш ме посети таму, мајка ми си отиде дома во солзи. Потоа, по десет дена, се појави таткото и рече: „Морам да го сменам твојот дом. На твојата мајка не ѝ се допаѓаат условите во кои живееш“, рече Ацо.
Тој се присети како завршил во затвор.
– Сакав да ја напуштам земјата, во Франција, каде што имав вујко. Бидејќи веќе го посетив една година претходно и патував само со тогашниот црвен пасош, не знаев дека во меѓувреме е воведена виза. Сè одеше според планот сè додека не ме симнаа од автобусот на преминот од Италија во Франција, кога започна вистинското мачење на Тантал. Спиев на клупа во близина на цариникот, а следниот ден отидов во Торино во француската амбасада со надеж дека ќе ми дадат виза, но едноставно ме исфрлија, па се обидов да стигнам до Шанбери, првиот град во Франција, со воз. Сепак, полицијата ме пронајде и таму, бев приведен, потоа една ноќ во затвор, кога ме испрашуваа долго време. Мислеа дека сум во бегство од законот и дека сум извршил некаков грабеж, сè додека конечно не им објаснив дека одам во Франција на настап. Сепак, ми ставија печат со двегодишна забрана за влез и ме депортираа во Италија. Ја поминав ноќта таму на клупите заедно со двајца скитници и се прашував дали ќе го видам утрото. Бидејќи сум неверојатно тврдоглав, следниот ден се качив во воз-автобус што превезуваше работници преку границата и решив да направам уште еден последен обид да стигнам до Франција. Штом седнав, слушнав свирежи и видов полицајци како трчаат. Се прекинав од страв, но се покажа дека бркаат мали Арапи кои крадат ќебиња од вагони за спиење. Кога вратите на возот конечно се затворија, тоа беше крајот на мојата агонија – се сеќава харизматичниот музичар, кој, и покрај тоа што живееше во Франција, се врати во Југославија за да ја отслужи воената служба.
Поминал Голгота како војник на ЈНА
– Во Франција, еднаш дури и се вработив на градилиште, работев седум дена, но осмиот ден шефот ми даде плик со мојата плата бидејќи доцнев секој ден. Така заврши неславно моето лопатирање (се смее). Иако сум голем патриот и ја сакам својата земја, немав намера да се приклучам во војска. Во тоа време ми изгледаше како губење време, но подоцна, кога ја отслужив, сфатив дека грешам. Ја започнав воената служба во 1990 година како подморница. Таму стекнав прекрасни пријатели – Предраг Ковач и Фиша Неџад. Еден ден, додека пиевме пиво, јадевме вафли и пушевме „филтер 160“ под едно дрво, се заколнавме дека ќе бидеме кумови.
Во една прилика, еден офицер нè испрати мене и еден колега да му купиме пица во градот, но штом влеговме во пицеријата со униформи на ЈНА, почнаа да нè малтретираат. Нè принудија да се соблечеме и да вршиме нужда врз нашите униформи, да ги проколнуваме Тито и Милошевиќ, а сакаа да ни врежат и ѕвезда на челата. За среќа, тој пријател виде дека вратата не е заклучена и успеавме да избегаме, а можеби немаше да се вратиме живи. Кога дојде време да си одиме дома, мојата среќа немаше крај – се сети Ацо, за кого животот сепак приреди убаво изненадување дванаесет години подоцна.
– Кога завршивме со војската, избувна таа несреќна војна, се разделивме и ги изгубивме контактите. Еднаш дури и го добив телефонскиот број на Неџад, но не ми беше дозволено да го повикам. Се плашев да не слушнам лоши вести, да не ми кажат дека повеќе не е со нас. Сепак, дванаесет години подоцна, еден ден ми заѕвони телефонот. Од другата страна беше Предраг, кој го започна разговорот со зборовите: „Па, куме, во петок правам свадба и те чекам да дојдеш во Фоча“. Немав време двапати да размислам, и иако возев „Ауди“ со огноотпорни плочи, решив да не размислувам како ќе поминам низ Босна, купив подарок и венчални прстени и почнав да се забавувам. Бев среќна и се забавував одлично. Подоцна, кога го имав мојот прв настап во Сараево, го најдов и Неџад. Тој е молер и наскоро ме нарече и кум. Го поканивме и Предраг и сè уште се сеќавам како се дружевме таа вечер. До ден денес редовно се слушаме и гледаме – рече Ацо во емисијата „Из профила“.
Пејовиќ е во брак со Билјана со децении, со која пронашол мир, идила и основал семејство. Двојката има три ќерки – Магдалена, Марија и Ива, нивната најголема гордост.
Во една прилика, тој раскажа дека Билјана, сега универзитетска професорка, и се запознале многу млада, додека тој само се обидувал да се пробие на сцената, а таа штотуку завршила средно училиште.
– Имав повеќе среќа отколку памет. До таа година, поминав низ многу работи, што можеби мојата генерација во тоа време не ги помина. Патував, видов сè и сешто, а потоа во тие години посакав да имам нешто покрај себе, некој што ќе ме сака – рече Пејовиќ во едно интервју.
Како што истакна тогаш, по само неколку дена љубов, им беше јасно дека пронашле нешто што ќе трае цел живот.
– Бевме во врска седум дена и се венчавме. Се запознаваме сите овие години.
Штом Билјана заврши средно училиште, Ацо и таа си се заколнаа на вечна љубов, а денес пејачот е сигурен дека неговата сопруга значително влијаела на неговото созревање.
– Бев само неколку години постар. Растевме заедно, се менувавме еден со друг, се поддржувавме еден со друг, созревавме. Така, заедно, станавме луѓе. Можеби комбинацијата од нејзината љубов, мојата музика и моето досегашно животно искуство всушност ме дефинираше како личност. Јас сум исткаен од емоции, реален живот и од тоа да се каже „лопатата со лопата“ – рече Ацо Пејовиќ, кој задоцни на сопствената свадба.
– Доцнев на мојата свадба. Сите шетаа пред општината, јас бев во Златибор, си играв, имаше тезга.
The post „НÈ ТЕРАА ДА УРИНИРАМЕ ВО УНИФОРМА“ Чудната животна приказна на Аце Пејовиќ: Живеел во трошна куќа, задоцнил на сопствената свадба appeared first on Во Центар.
Пронајдете не на следниве мрежи:
