За православните христијани, смртта е премин кон вечен живот. Душата го продолжува своето патување низ маките, привремениот суд и конечниот Страшен суд, додека молитвите на живите и добротворните дела остануваат мост на љубовта помеѓу светот и вечноста.
Православната вера ја гледа смртта не како крај, туку како премин од земниот во вечниот живот. Душата се одвојува од телото, но продолжува да постои, да се сеќава и да чувствува . Свети Јован Шангајски пишува: „Нашиот живот би бил бесмислен ако заврши со смрт“.
Човекот е создаден за бесмртност и Христос ги отвори портите на Царството Небесно со своето Воскресение“. Токму затоа верниците ја доживуваат смртта со тага, но и со надеж – затоа што веруваат дека Божјата љубов ги вклучува и оние што преминале во вечноста.
Првите два дена – збогување со земјатаВо првите два дена по смртта , душата останува на земјата. Според традицијата, таа се движи слободно, посетувајќи места што ги сакала и луѓе што ѝ биле блиски, честопати придружувана од ангели чувари. Свети Атанасиј Велики во својата проповед за смртта вели: „Душата, иако се одделува од телото, не го губи сеќавањето, туку го заобиколува она што ѝ било драго.“ Тоа е време на прошка и гледање на животот како целина.
Митарства – соочување со вистината.Од третиот ден, душата поминува низ духовни станици познати како митарства. На секоја станица таа се соочува со искушенија и демонски обвинувања, додека ангелите ги раскажуваат нејзините добри дела. Свети Кирил Александриски опишува: „Од една страна, војската и небесните сили ќе стојат пред нас, а од друга – силите на темнината. На секоја наплатна рампа ќе се бара сметка за одредени гревови“.
Според житието на преподобната Теодора Цариградска, душата поминува низ дваесет митрастави, каде што се испитуваат лагите, зависта, блудот, убиството и другите гревови. Оттука и изразот „духовен данок“, по нејзината смрт таа му се јавила на Свети Григориј, ученикот на Василиј, и му ги опишала сите 20 митрасти, низ кои поминала нејзината душа, сè додека не влегла во вечниот почив со помош на молитвите на Свети Василиј. Преданието бележи дека Богородица го молела Христа да ја поштеди од средба со демони на наплатните пунктови, што покажува колку е страшен тој премин и колку е потребна нејзината заштита.
Привремен суд – четириесеттиот денЧетириесеттиот ден е клучен: тогаш Бог го одредува привременото место на живеење на душата – рајот или пеколот – до второто Христово доаѓање. Затоа, во православната традиција, одбележувањето на четириесеттиот ден е особено обележано, со молитви, литургија и правење добротворни дела во името на починатите. Свети Јован Златоуст нагласува: „Молитвата за мртвите не е залудна, бидејќи Бог ја прифаќа љубовта кон живите како утеха за душите на починатите“.
Страшниот суд – Конечното решениеНа крајот на времето, во општото воскресение, сите мртви ќе бидат воскреснати во своите тела. На Страшниот суд се донесува конечното решение за вечниот живот – вечна радост во Царството Небесно или вечно одвојување од Бога. Свети Кирил Александриски пишува во својата проповед за исходот на душата: „Се плашам од бесконечниот пекол, се плашам од темнината, каде што нема да проникне ниту зрак светлина“.
The post Што се случува со душата по смртта: Се верува дека ова е детален опис на првите 40 дена по смртта! appeared first on Во Центар.
