Баба ми секогаш велеше дека куќата не е само тули и бетон, туку место кое ја „памети“ енергијата на луѓето што живеат во неа. Затоа нашите предци имале разни обичаи кога граделе дом – не затоа што биле суеверни, туку затоа што верувале дека среќата и мирот се внесуваат во куќата уште од самиот почеток.
Во минатото, ништо не се градело туку-така. Кога се копале првите темели, домаќинот честопати фрлал грст жито, малку вино или неколку парички. Тие велеле: „Нека има секогаш леб, пари и пари во оваа куќа“.
Житото значело дека семејството никогаш нема да биде гладно, виното значело радост и среќа, а паричката значела сигурност и напредок. Тие пари никогаш не се допирале, бидејќи се верувало дека ја штитат куќата од беда и постојани трошоци.
Многумина сè уште ги паметат приказните за тоа како старешините ги посетувале темелите рано наутро, пред изгрејсонце, со темјан и света вода. Тоа не бил луксузен ритуал, туку начин домаќинот да го „благослови“ местото каде што ќе растат неговите деца.
И кога куќата ќе беше завршена, првите што влегуваа внатре не беа телевизорот или каучот, туку лебот и солта. Дури потоа се внесуваше мебелот. Во селата се веруваше дека куќата прво мора да го добие она од што се живее.
Имало уште еден интересен обичај – црвена марама на покривот. Старите велеле дека таа го штити домот од магии и завидливи очи. Затоа на речиси секоја нова куќа се ставало црвена крпа или парче ткаенина.
Дури и денес, многумина веруваат дека не е предоцна да се внесе добра енергија во домот. Некој става босилек на влезот, некој пали свеќа за празникот, а некој само вели: „Среќно“.
Бидејќи на крајот на краиштата, како што велеа нашите постари – куќата не е заштитена со ѕидови, туку со мир и хармонија во неа.
The post Нашите предци морале да го стават ова во темелите на куќата: Се верувало дека го штити домот од беда и несреќа appeared first on Во Центар.
